Εύβοια: Το άγνωστο ταξίδι της πριγκίπισσας Νταϊάνα για το «τελευταίο αντίο» σε έναν νεαρό Έλληνα
Από την επίσκεψη στη Λίμνη Ευβοίας μέχρι τις ανθρωπιστικές δράσεις που άλλαξαν τη μοναρχία, η αθέατη πλευρά μιας γυναίκας που δεν χώρεσε ποτέ στα πρωτόκολλα.
Η πριγκίπισσα Νταϊάνα δεν υπήρξε μόνο μια εμβληματική μορφή της βρετανικής μοναρχίας, αλλά και μια γυναίκα που καθοδηγήθηκε από βαθιά ανθρωπιστικά ένστικτα, τα οποία συχνά την οδήγησαν πέρα από τα στενά όρια του βασιλικού πρωτοκόλλου. Μια από τις πιο συγκινητικές, και λιγότερο γνωστές, πτυχές της ιστορίας της συνδέεται άρρηκτα με την Ελλάδα.
Το 1996, όταν η Νταϊάνα πληροφορήθηκε τον θάνατο του Γιάννη Καλυβιώτη, ενός νεαρού Έλληνα που είχε γνωρίσει σε νοσοκομείο του Λονδίνου όπου νοσηλευόταν με κυστική ίνωση, δεν αρκέστηκε σε ένα τυπικό συλλυπητήριο μήνυμα. Ταξίδεψε προσωπικά μέχρι τη Λίμνη Ευβοίας, τον τόπο καταγωγής του, για να αποχαιρετήσει τον άνθρωπο που είχε αγγίξει την ψυχή της. Η παρουσία της στο μικρό χωριό, μακριά από τα φώτα των ανακτόρων, καταγράφηκε από τον διεθνή Τύπο ως μια κίνηση καθαρά ανθρώπινη.
Η σχέση της με την Ελλάδα δεν σταμάτησε εκεί. Το καλοκαίρι του 1997, λίγες μόλις ημέρες πριν από τον τραγικό θάνατό της στο Παρίσι στις 31 Αυγούστου 1997, η Νταϊάνα πραγματοποίησε μια κρουαζιέρα στα ελληνικά νερά, επισκεπτόμενη τον Πόρο, τις Σπέτσες, την Ύδρα, τη Δοκό και το Πόρτο Χέλι. Παράλληλα, ο δεσμός της με την ελληνική βασιλική οικογένεια ήταν ισχυρός, καθώς το 1986 είχε βαπτίσει τον πρίγκιπα Φίλιππο της Ελλάδας και της Δανίας στον ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο.
Ωστόσο, η κληρονομιά της Νταϊάνα παραμένει ζωντανή μέσα από τη στάση της απέναντι στους «αόρατους» της κοινωνίας. Από την υποστήριξη σε άστεγους μέσω του οργανισμού Centrepoint, μέχρι την ιστορική της χειραψία το 1987 με ασθενή που ζούσε με HIV/AIDS στο Middlesex Hospital –μια κίνηση που κατέρριψε τους μύθους της εποχής περί μετάδοσης του ιού–, η πριγκίπισσα επέλεγε πάντα την επαφή από την απόσταση. Αυτή την κοσμοθεωρία προσπάθησε να μεταδώσει και στους γιους της, τον πρίγκιπα Ουίλιαμ και τον Χάρι, φέρνοντάς τους σε επαφή με μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη των ανακτόρων.
Σήμερα, 29 χρόνια μετά τον θάνατό της, η μορφή της συνεχίζει να εμπνέει, με τον αδελφό της, Τσαρλς Σπένσερ, να προετοιμάζει τη δημοσίευση νέων στοιχείων για τη ζωή της, υπενθυμίζοντάς μας ότι πέρα από τους τίτλους, υπήρξε μια γυναίκα γεμάτη αμφιβολίες, αγάπη και ένα χαμόγελο που κατάφερε να γίνει σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.