Στενά του Ορμούζ: Το Ιράν κρατά τον ενεργειακό χάρτη και στριμώχνει τον Trump

Πέντε μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σύνθετη γεωπολιτική σκακιέρα που διαφέρει ριζικά από τις αρχικές προβλέψεις της 28ης Φεβρουαρίου. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν τη στρατιωτική υπεροχή, αδυνατούν να μετατρέψουν αυτή την ισχύ σε μια καθαρή νίκη. Η πραγματική μάχη έχει μεταφερθεί στα Στενά του Ορμούζ, όπου το Ιράν ασκεί μια αποτελεσματική στρατηγική ασύμμετρων απειλών, αναγκάζοντας την Ουάσινγκτον να δώσει προτεραιότητα στη ναυσιπλοΐα του Περσικού Κόλπου πριν επιστρέψει στο πυρηνικό ζήτημα.

Η πρόσφατη αναβολή νέων αμερικανικών πληγμάτων, κατόπιν πιέσεων από συμμάχους όπως η Σαουδική Αραβία, καταδεικνύει την αλλαγή ισορροπιών. Τα κράτη του Κόλπου, φοβούμενα για τις υποδομές τους, επιχειρούν πλέον να συγκρατήσουν τον Λευκό Οίκο. Την ίδια στιγμή, το Ιράν, δια του Αμπάς Αραγτσί, έχει στείλει σαφές μήνυμα ότι κάθε νέα αμερικανική επίθεση θα στοχεύσει κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις της περιοχής.

Σε αυτό το εύθραυστο κλίμα, η τριμερής αμυντική συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν λειτουργεί ως ένα νέο περιφερειακό «ασφαλιστήριο συμβόλαιο», υπογραμμίζοντας την αυξανόμενη ανασφάλεια των κρατών για την αξιοπιστία της αμερικανικής ομπρέλας προστασίας.

Παράλληλα, οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: η κυκλοφορία των πλοίων έχει μειωθεί δραματικά, καθώς το Ιράν δημιουργεί κλίμα αβεβαιότητας που εκτοξεύει το ρίσκο για τις αγορές. Ταυτόχρονα, στοιχεία του Reuters και του CSIS αποκαλύπτουν ότι η παρατεταμένη σύγκρουση έχει εξαντλήσει τα αμερικανικά αποθέματα σε πυραύλους Tomahawk και Patriot, αναγκάζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει τον περιορισμό των διαθέσιμων πυρομαχικών. Το κρίσιμο ερώτημα για την Ουάσινγκτον δεν είναι πλέον αν μπορεί να χτυπήσει, αλλά πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει το κόστος μιας κλιμάκωσης χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τις ανάγκες της σε άλλα μέτωπα, όπως στον Ειρηνικό ή στην Ευρώπη.