Γιατί το Ιράν αποφεύγει τον διάλογο με τις ΗΠΑ παρά την παύση των εχθροπραξιών
Η Τεχεράνη ποντάρει στα Στενά του Ορμούζ και στην ενεργειακή αστάθεια για να αναγκάσει τον Ντόναλντ Τραμπ σε έναν συμβιβασμό με δικούς της όρους.
Η τρέχουσα απουσία αεροπορικών επιδρομών στο Ιράν δεν σηματοδοτεί την επικράτηση της ειρήνης, αλλά μια ιδιαίτερα ασταθή ισορροπία. Η Τεχεράνη αποφεύγει συνειδητά τον όρο «κατάπαυση του πυρός» και εμφανίζεται απρόθυμη να καθίσει στο τραπέζι των συνομιλιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πίσω από αυτή τη στάση κρύβεται μια στοχευμένη γεωπολιτική εκτίμηση: το Ιράν θεωρεί ότι η απειλή για τις ενεργειακές ροές και η συνεχιζόμενη αβεβαιότητα αποτελούν ισχυρότερα διαπραγματευτικά χαρτιά από μια βιαστική συμφωνία.
Η ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας στοιχηματίζει ότι μπορεί να αντέξει τη στρατιωτική και οικονομική πίεση πολύ περισσότερο από όσο είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί πολιτικά ο Ντόναλντ Τραμπ. Το ιρανικό επιτελείο εκτιμά πως η άνοδος των τιμών της ενέργειας και το πολιτικό κόστος στην αμερικανική οικονομία θα αναγκάσουν τον Αμερικανό Πρόεδρο να επιδιώξει έναν συμβιβασμό που θα είναι πιο κοντά στις δικές τους απαιτήσεις.
Στο επίκεντρο αυτής της στρατηγικής βρίσκονται τα Στενά του Ορμούζ. Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι, αν και υπολείπεται σε συμβατική στρατιωτική ισχύ έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει τη δύναμη να προκαλέσει δυσανάλογο κόστος στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου. Επιδιώκει λοιπόν την αναγνώριση του ρόλου της στη διαχείριση της θαλάσσιας ασφάλειας στον Περσικό Κόλπο, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε μια διαπραγμάτευση για την περιφερειακή της ισχύ. Για τον σκοπό αυτό, προτιμά τη διαμεσολάβηση κρατών όπως το Ομάν, το Κατάρ και το Πακιστάν, επιδιώκοντας ένα πολυμερές σχήμα που θα την αναδεικνύει σε αναντικατάστατο συνδιαμορφωτή της περιφερειακής ασφάλειας.
Ωστόσο, το ρίσκο είναι μεγάλο. Μια παρατεταμένη παρεμπόδιση της ναυσιπλοΐας θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή της διεθνούς κοινότητας, ενώ η Τεχεράνη ενδέχεται να υποτιμά την αποφασιστικότητα του Λευκού Οίκου να επανέλθει στη στρατιωτική λύση, αν θεωρήσει ότι μια συμφωνία θα εκληφθεί ως ήττα. Προς το παρόν, το Ιράν επιλέγει να συνεχίσει τον «πόλεμο με άλλα μέσα», ποντάροντας στο ότι ο χρόνος και η γεωγραφία λειτουργούν υπέρ του.