Πέθανε στα 98 του χρόνια ο Λουίζ Κάρλος Μπαρέτο, ο «πατριάρχης» του βραζιλιάνικου κινηματογράφου
Τριήμερο εθνικό πένθος κήρυξε ο Λούλα ντα Σίλβα για τον εμβληματικό παραγωγό που άνοιξε τον δρόμο για τα Όσκαρ.
Ο Λουίζ Κάρλος Μπαρέτο, μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος, έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Τετάρτης 22 Ιουλίου, σε ηλικία 98 ετών. Ο σπουδαίος παραγωγός, σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας κατέληξε στο νοσοκομείο Copa Star, στην Κοπακαμπάνα του Ρίο ντε Τζανέιρο, έπειτα από σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού που προκλήθηκε από πνευμονία.
Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λούλα ντα Σίλβα, αναγνωρίζοντας την τεράστια προσφορά του εκλιπόντος στον πολιτισμό της χώρας, κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος. Η υγεία του Μπαρέτο είχε κλονιστεί σοβαρά μετά από ένα ατύχημα που υπέστη τον Μάρτιο του 2024 στη Φορταλέζα, το οποίο τον άφησε παραπληγικό, αναγκάζοντάς τον να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση.
Γνωστός στο κοινό ως «Barretão», ο Μπαρέτο υπήρξε η κινητήρια δύναμη του κινήματος Cinema Novo, το οποίο από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 άλλαξε ριζικά το πρόσωπο του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, προβάλλοντας τις κοινωνικές και πολιτικές αντιφάσεις της εποχής. Από τα πρώτα του βήματα ως φωτορεπόρτερ στο περιοδικό «O Cruzeiro», ο Μπαρέτο κατάφερε να εξελιχθεί σε έναν κορυφαίο δημιουργό. Η συνεργασία του με εμβληματικούς σκηνοθέτες, όπως ο Νέλσον Περέιρα ντος Σάντος και ο Γκλάουμπερ Ρόσα, έβαλε τις βάσεις για τη διεθνή καταξίωση της χώρας, με ταινίες που διακρίθηκαν στις Κάννες, όπως το «Vidas Secas» και το «Terra em Transe».
Το 1963, ιδρύοντας μαζί με τη σύζυγό του, Λούσι Μπαρέτο, την εταιρεία παραγωγής L.C. Barreto, σφράγισε πάνω από 80 παραγωγές που έγραψαν ιστορία. Ανάμεσά τους, η τεράστια εμπορική επιτυχία «Dona Flor e Seus Dois Maridos», σε σκηνοθεσία του γιου του Μπρούνο Μπαρέτο, η οποία εκτόξευσε την καριέρα της Σόνια Μπράγκα. Η οικογένεια Μπαρέτο έφτασε μάλιστα δύο φορές κοντά στο χρυσό αγαλματίδιο των Όσκαρ, με τις υποψηφιότητες για τις ταινίες «O Quatrilho» (1996) και «O Que É Isso, Companheiro?» (1998).
Ο θάνατος του Λουίζ Κάρλος Μπαρέτο σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τη Βραζιλία, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά, αλλά και μια οικογένεια που έζησε τη δόξα και την τραγωδία, όπως ο πρόωρος χαμός του γιου του, Φάμπιο Μπαρέτο, το 2019.