Η Ρωσίδα πριγκίπισσα που είπε «όχι» στον Όθωνα: Το παρασκήνιο μιας χαμένης συμμαχίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία απέρριψε το ελληνικό στέμμα και μια μυθική προίκα, αλλάζοντας για πάντα την πορεία της μοναρχίας στην Ελλάδα.
Η αναζήτηση της ιδανικής συζύγου για τον νεοσύστατο θρόνο της Ελλάδας εξελίχθηκε σε πραγματικό πολιτικό θρίλερ ήδη από το 1830. Ο πρώτος βασιλιάς, Όθων, αναζητούσε εναγωνίως μια νύφη που θα του εξασφάλιζε λαϊκό έρεισμα και σταθερότητα στη χώρα. Στο επίκεντρο των προσδοκιών βρέθηκε η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία της Ρωσίας, κόρη του Τσάρου Νικόλαου Α΄, η οποία αποτελούσε τον διακαή πόθο του «Ρωσικού Κόμματος» στην Αθήνα.
Η προοπτική του γάμου θεωρούνταν η απόλυτη εγγύηση για την προστασία της χώρας απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και το κλειδί για την υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας. Ωστόσο, ο Τσάρος έθεσε έναν απαράβατο όρο: τα τέκνα του ζεύγους έπρεπε να ανατραφούν με το ορθόδοξο δόγμα. Παρά την προσφορά μιας μυθικής προίκας σε ρούβλια και πολύτιμους λίθους –που θα μπορούσε να είχε αποπληρώσει μεγάλο μέρος των τότε ελληνικών δανείων– ο Όθων, προσκολλημένος στον Καθολικισμό και φοβούμενος τις αντιδράσεις από το Μόναχο και το Βατικανό, αρνήθηκε να υπογράψει το πρωτόκολλο.
Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία, αντιλαμβανόμενη ότι θα μετατρεπόταν σε όμηρο ενός διαρκούς θρησκευτικού πολέμου, πήρε το μέρος του πατέρα της και απέρριψε οριστικά την πρόταση. Η άρνησή της οδήγησε τον Όθωνα στην επιλογή της Προτεστάντισσας Αμαλίας του Όλντενμπουργκ. Η αδυναμία εξεύρεσης ορθόδοξου διαδόχου, σε συνδυασμό με την έντονη βαυαρική επιρροή και τα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κλίμα. Η θρησκευτική αυτή εκκρεμότητα αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την απογοήτευση του λαού, η οποία κορυφώθηκε με την Επανάσταση του 1862 και την οριστική έξωση του βασιλικού ζεύγους από την Ελλάδα.