Η φλεγόμενη κατάρα του πίνακα που έμενε ανέπαφος στις στάχτες των σπιτιών
Από την Αγγλία της δεκαετίας του 1980 έως τον μαζικό πανικό των εφημερίδων, η ιστορία για τον πίνακα που «προκαλούσε» φωτιές στοιχειώνει ακόμη τη λαϊκή κουλτούρα.
Μέσα στη νύχτα, στην Αγγλία της εποχής της Μάργκαρετ Θάτσερ, ένα σπίτι στο Νότιο Γιορκσάιρ τυλίχθηκε ξαφνικά στις φλόγες. Το σαλόνι μαύρισε, οι κουρτίνες και τα έπιπλα έγιναν στάχτη. Οι ιδιοκτήτες, ο Ρον και η Μέι Χολ, έχασαν σχεδόν ολόκληρη την περιουσία τους. Μέσα όμως από τα αποκαΐδια και τον πυκνό καπνό, ένα αντικείμενο έστεκε εντελώς ανέγγιχτο: ο πίνακας ενός μικρού αγοριού με δάκρυα στα μάτια, που τους κοιτούσε θλιμμένα χωρίς να έχει υποστεί την παραμικρή ζημιά. Αυτό το παράδοξο γεγονός αποτέλεσε τη σπίθα για να γεννηθεί ένας από τους πιο διάσημους αστικούς μύθους της σύγχρονης ιστορίας: η «φλεγόμενη κατάρα» του πίνακα «Το Αγόρι που Κλαίει» (The Crying Boy).
Το έργο, μια μαζική εκτύπωση ενός πίνακα του Ιταλού ζωγράφου Μπρούνο Αμαρίγιο, ο οποίος υπέγραφε ως Τζιοβάνι Μπραγκόλιν, κοσμούσε από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1970 χιλιάδες σαλόνια στην Ευρώπη. Λόγω της χαμηλής του τιμής, είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στα νέα ζευγάρια που διαμόρφωναν το πρώτο τους νοικοκυριό.
Η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο τον Σεπτέμβριο του 1985, όταν η βρετανική ταμπλόιντ εφημερίδα «The Sun» δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η Φλεγόμενη Κατάρα της Εικόνας Αγοριού που Κλαίει!». Μεταφέροντας μαρτυρίες πυροσβεστών από το Έσσεξ, η εφημερίδα υποστήριζε ότι σε δεκάδες σπίτια που καταστράφηκαν ολοσχερώς, οι πίνακες αυτοί παρέμεναν μυστηριωδώς αλώβητοι. Ο πανικός που προκλήθηκε ήταν πρωτοφανής. Πολλοί ιδιοκτήτες, φοβούμενοι για τη ζωή τους, κατέστρεψαν ή πέταξαν τα αντίγραφά τους.
Βλέποντας την ευκαιρία για αύξηση της κυκλοφορίας της απέναντι στην «Daily Mirror», η «The Sun» συνέχισε να τροφοδοτεί τον μύθο, αναφέροντας θεωρίες για κακοποίηση του παιδιού από τον ζωγράφο και «εκδίκηση του πνεύματός του». Η κατάσταση κορυφώθηκε στα τέλη Νοεμβρίου του 1985, όταν η εφημερίδα οργάνωσε μαζική τελετή καύσης εκατοντάδων πινάκων κοντά στον ποταμό Τάμεση, σε μια προσπάθεια να «λύσει» την κατάρα. Ακόμα και χρόνια μετά, η έλλειψη στοιχείων για τη ζωή του Μπραγκόλιν άφησε χώρο για νέες θεωρίες, όπως εκείνη του συγγραφέα Τομ Σλέμεν στο βιβλίο «Στοιχειωμένο Λίβερπουλ» το 2000, που συνέδεσε το αγόρι με το όνομα Ντον Μπονίγιο.