Άγγελος Αντωνόπουλος: «Τρέχαμε στα πτώματα δωσιλόγων για να πάρουμε τα παπούτσια τους»
Οι συγκλονιστικές μνήμες του αείμνηστου ηθοποιού από τα χρόνια της φτώχειας και του διχασμού στην Ολυμπία.
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος, σε μια από τις πιο εξομολογητικές στιγμές της διαδρομής του, είχε περιγράψει με αφοπλιστική ειλικρίνεια στην εκπομπή της Έλενας Κατρίτση στην ΕΡΤ, την σκληρή πραγματικότητα της μετακατοχικής Ηλείας. Ο σπουδαίος ηθοποιός μετέφερε εικόνες από μια παιδική ηλικία σημαδεμένη από την απόλυτη ένδεια, όπου η επιβίωση και η στοιχειώδης μόρφωση αποτελούσαν έναν καθημερινό, άνισο αγώνα.
«Πέντε ώρες την ημέρα κάναμε ποδαρόδρομο για να πάμε σχολείο, πολλές φορές ξυπόλητοι», εξομολογήθηκε ο ίδιος. Η ανάγκη ήταν τόσο επιτακτική, που ο θάνατος γινόταν αναγκαστικά συνώνυμο της επιβίωσης: «Μετά την Κατοχή, όταν ακούγαμε τουφεκιές στην περιοχή, ξέραμε πως είχαν εκτελέσει κάποιον, συνήθως δωσίλογο. Τρέχαμε αμέσως κοντά για να δούμε αν ήταν καλά τα παπούτσια του, ώστε να τα πάρουμε και να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το σχολείο».
Πέρα από την πείνα, ο Άγγελος Αντωνόπουλος είχε βιώσει και την ωμότητα του πολιτικού διχασμού. Μια από τις πιο τραυματικές αναμνήσεις του αφορούσε τον φιλόλογό του, ο οποίος δίδασκε με πάθος τη δημοτική γλώσσα. «Μια μέρα, την ώρα του διαλείμματος, τον πήραν δύο χωροφύλακες. Δεν τον ξαναείδα ποτέ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, ο ηθοποιός είχε ανοίξει την καρδιά του και για την προσωπική του πορεία, παραδεχόμενος μια μελαγχολία για το γεγονός ότι δεν απέκτησε δικά του παιδιά. Ωστόσο, βρήκε τρόπο να μετατρέψει αυτό το κενό σε προσφορά, αφιερώνοντας δεκαετίες στη διδασκαλία της υποκριτικής, διατηρώντας έτσι μια ζωντανή και ουσιαστική επαφή με τις νεότερες γενιές.