Δημήτρης Διαμαντίδης: «Το τρίποντο του Σπανούλη στον τελευταίο μου αγώνα με τσάκισε»
Ο θρυλικός άσος του Παναθηναϊκού μιλά για τη σκληρή δουλειά, τους αδελφούς Γιαννακόπουλου και την πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας του.
Το ελληνικό μπάσκετ διανύει μια περίοδο μεγάλης ακμής, με τις πρόσφατες επιτυχίες των κορυφαίων συλλόγων μας να το επαναφέρουν στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Ανάμεσα στα ονόματα που καθόρισαν την ιστορία του αθλήματος στη χώρα μας –από τον Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη μέχρι τους νεότερους– ξεχωρίζει η εμβληματική μορφή του Δημήτρη Διαμαντίδη. Ένα παιδί από την Καστοριά που ξεκίνησε παίζοντας στις αλάνες, για να φτάσει να γίνει το πρότυπο που θα ήθελε ακόμα και ο κορυφαίος προπονητής Ζέλικο Ομπράντοβιτς για παιδί του.
Μετά από επίμονες προσπάθειες και τη μεσολάβηση του Γιώργου Ρεγγίνα, ο «θρύλος» του Παναθηναϊκού παραχώρησε μια εξομολογητική συνέντευξη, αποκαλύπτοντας την πλευρά ενός ανθρώπου που παραμένει σεμνός και προσγειωμένος παρά τις αμέτρητες διακρίσεις του.
Στην ερώτηση για την πιο δύσκολη στιγμή της διαδρομής του, ο Διαμαντίδης εξομολογείται: «Η στιγμή που ο Σπανούλης βάζει τρίποντο στον τελευταίο μου αγώνα με τσάκισε». Παράλληλα, υπογραμμίζει πως το κλειδί της επιτυχίας του δεν ήταν μόνο το ταλέντο, αλλά η «σκληρή δουλειά» και η απόφαση να επιλέξει τον Παναθηναϊκό, μια επιλογή που τον δικαίωσε απόλυτα.
Μεγάλο μέρος της αναφοράς του αφιερώνεται στους Θανάση και Παύλο Γιαννακόπουλο, από τους οποίους κρατά μια ανθρώπινη παρακαταθήκη: «Το πρώτο πράγμα που με ρωτούσαν ήταν: “Τι κάνει η μανούλα σου; Τη μανούλα σου να προσέχεις”». Ο ίδιος παραδέχεται πως προσπαθεί να διατηρεί τη λογική πάνω από το πάθος, ενώ ένα περιστατικό που τον σημάδεψε ανεξίτηλα ήταν η επίσκεψη στην «Ελπίδα» και η συνάντηση με τον μικρό Κωστάκη. Τότε, όπως θυμάται, τα λόγια του προπονητή Αργύρη Πεδουλάκη του υπενθύμισαν την πραγματική διάσταση της ζωής: «Ζωή-θάνατος για ένα παιδάκι με καρκίνο. Κι εσύ αγχώνεσαι αν θα βάλεις καλάθι ή όχι».