Οι ΗΠΑ κατηγορούν τον 94χρονο Ραούλ Κάστρο για την κατάρριψη αεροσκαφών το 1996
Από το «ώριμο μήλο» και την Τροποποίηση Πλατ στον Ντόναλντ Τραμπ: Η πολυτάραχη ιστορία της αμερικανικής επιρροής στην Κούβα.
«Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω με την Κούβα», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ στα μέσα Μαρτίου, εγκαινιάζοντας έναν νέο κύκλο εντάσεων στις σχέσεις Ουάσινγκτον και Αβάνας. Το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ανακοίνωσε την πρόθεση απαγγελίας κατηγοριών κατά του 94χρονου πρώην προέδρου της Κούβας, Ραούλ Κάστρο. Ο Κάστρο κατηγορείται για εμπλοκή στην κατάρριψη δύο αμερικανικών πολιτικών αεροσκαφών το 1996, ένα τραγικό περιστατικό που στοίχισε τη ζωή σε τέσσερις ανθρώπους. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, υποσχέθηκε οικονομική βοήθεια προς τον κουβανικό λαό, ενώ ο Τραμπ διακήρυξε την πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών να «απελευθερώσουν» το νησί.
Η ιστορία της αμερικανικής επιρροής στην Κούβα είναι βαθιά και εκτείνεται πολύ πέρα από την τρέχουσα πολιτική σκηνή. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μάικλ Ζέουσκε, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, οι επεκτατικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ χρονολογούνται από τα μέσα του 19ου αιώνα. Ήδη από το 1820, ο Τόμας Τζέφερσον είχε εκφράσει την ανάγκη προσάρτησης της Κούβας, ενώ ο Τζον Κουίνσι Άνταμς συνέκρινε την τύχη του νησιού με ένα «ώριμο μήλο» που, αποσπώμενο από το δέντρο της ισπανικής αποικιοκρατίας, αναπόφευκτα θα έπεφτε στη «βαρύτητα» της Βορειοαμερικανικής Ένωσης.
Το 1848, ο Τζέιμς Κ. Πολκ προσέφερε 100 εκατομμύρια δολάρια στην Ισπανία για την εξαγορά της Κούβας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η εμμονή της Ουάσινγκτον κορυφώθηκε με το «Δόγμα Μονρόε», που διακήρυττε την αμερικανική κυριαρχία στην αμερικανική ήπειρο. Το 1898, ο μυστηριώδης βυθισμός του USS Maine στο λιμάνι της Αβάνας λειτούργησε ως αφορμή για τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο. Μετά τη νίκη των ΗΠΑ, η Κούβα απέκτησε μια μορφή ανεξαρτησίας που επισκιάστηκε από την «Τροποποίηση Πλατ», η οποία επέτρεπε στις ΗΠΑ στρατιωτικές επεμβάσεις και τη διατήρηση ναυτικών βάσεων, όπως το Γκουαντάναμο. Παρά την εκλογή του πρώτου Κουβανού προέδρου το 1902, το νησί παρέμεινε οικονομικά εξαρτημένο, με το 60% της βιομηχανίας ζάχαρης να ελέγχεται από αμερικανικά συμφέροντα μέχρι το 1926.