Γιατί συμμετέχουν Ισραήλ και Αυστραλία στη Eurovision; Η μοναδική εμφάνιση του Μαρόκου
Οι άγνωστες πτυχές του κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης που επιτρέπουν σε χώρες εκτός Ευρώπης να διεκδικούν μια θέση στον διαγωνισμό.
Η συμμετοχή χωρών εκτός της Ευρωπαϊκής ηπείρου στη σκηνή της Eurovision προκαλεί συχνά απορίες στους τηλεθεατές, όμως η απάντηση δεν βρίσκεται στη γεωγραφία, αλλά στη δομή της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Το δικαίωμα συμμετοχής ανήκει αποκλειστικά στους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που αποτελούν πλήρη μέλη της, με τον ισραηλινό φορέα να διατηρεί αυτή την ιδιότητα εδώ και δεκαετίες.
Τα όρια της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Ραδιοφωνικής Περιοχής» έχουν θεσπιστεί μέσα από διεθνείς τηλεπικοινωνιακές συμφωνίες και εκτείνονται πέρα από την Ευρώπη, καλύπτοντας τη λεκάνη της Μεσογείου, τμήματα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Αυτός είναι ο λόγος που σταθμοί από την Ιορδανία, την Αίγυπτο, την Τυνησία, τον Λίβανο, την Αλγερία και τη Λιβύη έχουν το τυπικό δικαίωμα να διεκδικήσουν μια θέση στη σκηνή, επιλέγοντας ωστόσο την αποχή για πολιτικούς λόγους και λόγω της παρουσίας του Ισραήλ. Στην πράξη, ο διαγωνισμός λειτουργεί ως ένα κλειστό «κλαμπ» τηλεοπτικών σταθμών. Οποιοσδήποτε φορέας καλύπτει τις οικονομικές του υποχρεώσεις προς την Ένωση και αποδέχεται τους κανονισμούς, αποκτά αυτόματα το δικαίωμα να στείλει εκπρόσωπο.
Η Αυστραλία αποτελεί μια εντελώς ξεχωριστή περίπτωση, αφού δεν ανήκει στην Ευρώπη ούτε βρίσκεται εντός της καθορισμένης ζώνης της EBU. Λόγω της τεράστιας δημοτικότητας του θεσμού στο αυστραλιανό κοινό, η EBU αποφάσισε να εκδώσει μια τιμητική, ειδική άδεια συμμετοχής το 2015. Η παρουσία της χώρας στον διαγωνισμό κρίθηκε επιτυχημένη και έκτοτε η παραμονή της ανανεώνεται περιοδικά μέσα από ειδικές διμερείς συμφωνίες.
Η συνύπαρξη διαφορετικών κρατών έχει προκαλέσει κατά καιρούς έντονες πολιτικές αναταράξεις. Από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής που έχουν δικαίωμα συμμετοχής, μόνο το Μαρόκο έχει καταγράψει επίσημη παρουσία, ανεβαίνοντας στη σκηνή το 1980 με τη Samira Bensa και το τραγούδι Bitakat Hob. Η χρονιά εκείνη συνέπεσε με την απουσία του Ισραήλ, ενώ μετά την επιστροφή του, το Μαρόκο δεν επανήλθε ποτέ. Αντίστοιχα, το 2005 ο Λίβανος αναγκάστηκε να αποσυρθεί και να δεχθεί τριετή αποκλεισμό, καθώς η εθνική του νομοθεσία απαγόρευε την προβολή ισραηλινού περιεχομένου, ενώ το 1978 η Ιορδανία διέκοψε τη μετάδοση μόλις έγινε σαφές ότι κέρδιζε το Ισραήλ.