Η συγκλονιστική κραυγή έξι μελλοθάνατων που δονεί το Ιράν
Βίντεο από τη φυλακή Γκεζέλ Χεσάρ αποκαλύπτει τις τελευταίες στιγμές αντιφρονούντων λίγο πριν την εκτέλεσή τους, σε μια χώρα όπου οι θανατικές ποινές αγγίζουν ιστορικά υψηλά.
Μια συγκλονιστική αποκάλυψη έρχεται στο φως της δημοσιότητας, καθώς βίντεο από τη φυλακή Γκεζέλ Χεσάρ στο Ιράν καταγράφει έξι πολιτικούς κρατούμενους να τραγουδούν έναν ύμνο αντίστασης λίγο πριν οδηγηθούν στην αγχόνη. Το οπτικό υλικό, το οποίο εξασφάλισαν οι The Sunday Times, αποτελεί μια σπάνια και ανατριχιαστική μαρτυρία για τη θανατική ποινή στο Ιράν, την ώρα που οι διεθνείς οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για ραγδαία αύξηση των εκτελέσεων.
Στο επίμαχο βίντεο, που χρονολογείται από τον Φεβρουάριο, οι κρατούμενοι υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στο καθεστώς, διακηρύσσοντας την πίστη τους στην εξέγερση και τονίζοντας πως ο θρόνος του τυράννου θα καταρρεύσει. Οι έξι άνδρες που ταυτοποιήθηκαν είναι οι Βαχίντ Μπανιαμεριάν, Μπαμπάκ Αλιπούρ, Αμπολχασάν Μονταζέρ, Πούγια Γκομπαντί, Αλί Ακμπάρ Ντανέσβαρκαρ και Μοχάμαντ Ταγκάβι. Ο καθένας τους είχε τη δική του διαδρομή διώξεων, με κοινό παρονομαστή τα βασανιστήρια και τις κατηγορίες περί «ένοπλης εξέγερσης» κατά του κράτους.
Η κατάσταση στη χώρα κρίνεται κρίσιμη. Σύμφωνα με κοινή έκθεση των οργανώσεων Iran Human Rights και Together Against the Death Penalty, το 2025 καταγράφηκαν τουλάχιστον 1.639 εκτελέσεις στο Ιράν, αριθμός που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ των τελευταίων 37 ετών. Η αύξηση αυτή της τάξεως του 68% σε σχέση με το 2024 καταδεικνύει τη χρήση της θανατικής ποινής ως κύριου εργαλείου καταστολής από το καθεστώς του Ali Khamenei, προκειμένου να καμφθεί το ηθικό της κοινωνίας.
Ο διευθυντής της IHR, Μαχμούντ Αμίρι-Μογκαντάμ, επεσήμανε πως οι αρχές χρησιμοποιούν τον φόβο, εκτελώντας κατά μέσο όρο περισσότερα από τέσσερα άτομα ημερησίως, για να ανακόψουν το κύμα των διαδηλώσεων. Ειδικότερα, οι εθνοτικές μειονότητες, όπως οι Κούρδοι και οι Βαλούχοι, βρίσκονται στο στόχαστρο, ενώ ο εκτελεστικός διευθυντής της ECPM, Ραφαέλ Σενουίλ-Αζάν, υπογραμμίζει πως η θανατική ποινή μετατρέπεται σε ένα καθαρά πολιτικό μέσο επιβίωσης του κληρικού καθεστώτος. Η τραγική ιστορία των έξι αυτών ανδρών παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση του τιμήματος της ελευθερίας σε ένα περιβάλλον απόλυτης καταστολής.