Η επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη
Τέσσερις δεκαετίες μετά το Τσερνόμπιλ, η αναζήτηση για καθαρή ενέργεια και η κλιματική κρίση επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Συμπληρώθηκαν χθες, 26 Απριλίου, 40 χρόνια από το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, ένα γεγονός-σταθμός που καθόρισε τη στάση της ανθρωπότητας απέναντι στην πυρηνική τεχνολογία. Για δεκαετίες, η «σκιά» του 1986 λειτούργησε ως αποτρεπτικός παράγοντας, καθιστώντας το θέμα ταμπού. Σήμερα, ωστόσο, η πυρηνική ενέργεια επανέρχεται στο διεθνές προσκήνιο, καθώς η κλιματική κρίση και η ανάγκη για ενεργειακή αυτονομία επιβάλλουν τον επαναπροσδιορισμό των πηγών ενέργειας.
Η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια είναι πλέον αναπόφευκτη. Ενώ οι επικριτές, εκπροσωπώντας περιβαλλοντικά κινήματα, προειδοποιούν για το υψηλό κόστος και τη διαχείριση των αποβλήτων, οι υποστηρικτές αναδεικνύουν τον ρόλο της ως «πράσινη» λύση. Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, το 2026 λειτουργούν πάνω από 415 αντιδραστήρες σε 32 χώρες, με την πυρηνική ενέργεια να αντιπροσωπεύει περίπου το 9% της παγκόσμιας ηλεκτροπαραγωγής. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι η ισχύς αυτή θα μπορούσε να υπερδιπλασιαστεί έως το 2050, χάρη και στην εξέλιξη των μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ενέργεια αυτή καλύπτει το 22% της παραγωγής ηλεκτρισμού, με 12 χώρες-μέλη να διατηρούν ενεργούς σταθμούς, παρά τις διαφοροποιήσεις σε εθνικό επίπεδο. Ο Νικόλαος Πετρόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής και Διευθυντής του Εργαστηρίου Πυρηνικής Τεχνολογίας του ΕΜΠ, υπογραμμίζει στο Orange Press Agency πως το κρίσιμο ζητούμενο παραμένει το σωστό ενεργειακό μείγμα, το οποίο οφείλει να εγγυάται την ενεργειακή ανεξαρτησία ανεξάρτητα από τις μεταβαλλόμενες διεθνείς συνθήκες.