Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης μιλά για την παγίδα της κολακείας και την τέχνη της αυτοκριτικής
Ο αγαπημένος ηθοποιός αναλύει τις προκλήσεις της καλλιτεχνικής διαδρομής, τη σημασία της διαχείρισης της επιτυχίας και τον διαρκή προσωπικό αγώνα με την αμφιβολία.
Με αφορμή τη φετινή του θεατρική συνεργασία με τη Ρένια Λουιζίδου και τον Κρατερό Κατσούλη, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης προχώρησε σε μια εξομολογητική συνέντευξη στην εφημερίδα Απογευματινή και τον δημοσιογράφο Γιώργο Βαϊλάκη. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ο οποίος ανέλυσε με ειλικρίνεια την καλλιτεχνική του πορεία, τη σχέση του με το κοινό, αλλά και τους κινδύνους που κρύβει η κολακεία για έναν δημιουργό.
Ερωτηθείς για το πότε ένιωσε ότι έχει πετύχει στην καριέρα του, ο ηθοποιός εξομολογήθηκε πως βιώνει μια διαρκή εναλλαγή συναισθημάτων: «Υπάρχει μια συνεχή διακύμανση ανάμεσα στο “δεν μπορώ” και στην αίσθηση ότι “το έχω”. Την επόμενη κιόλας μέρα, αναρωτιέσαι αν ανήκεις σε αυτόν τον χώρο, γιατί εκτέθηκες ή αν τελικά εξέθεσες το κοινό σου». Όπως σημείωσε, δεν υφίσταται μια μόνιμη αίσθηση ολοκλήρωσης, παρά μόνο η επίγνωση ότι η μακρόχρονη αποδοχή από τον κόσμο αποτελεί μια ένδειξη πως κάτι έχει γίνει σωστά.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ζήτημα της διαχείρισης των διακυμάνσεων στην Τέχνη. Παρόλο που οι αποτυχίες και οι απορρίψεις είναι μέρος της ζωής ενός καλλιτέχνη, ο ίδιος θεωρεί την επιτυχία πιο επικίνδυνη. «Η κολακεία των συναδέλφων και των θεατών ενέχει κινδύνους. Το θέατρο είναι βαθιά υποκειμενικό», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η συναισθηματική απήχηση μιας παράστασης διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Καταλήγοντας, τόνισε ότι το μυστικό για να συνεχίζει κανείς είναι η αποφυγή του εφησυχασμού μετά τις επιτυχίες και η αποτροπή της κατάρρευσης μετά τις αποτυχίες.