Το μέλλον της Βενετίας απέναντι στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας
Ερευνητές εξετάζουν τέσσερα σενάρια επιβίωσης για την ιστορική πόλη, από τα αντιπλημμυρικά έργα έως τη ριζική λύση της μετεγκατάστασης, με ορίζοντα τριακοσίων ετών.
Τέσσερις στρατηγικές που θα μπορούσαν να θωρακίσουν τη Βενετία απέναντι στην απειλή της ανόδου της στάθμης της θάλασσας κατά τα επόμενα 300 χρόνια, παρουσιάζονται σε νέα επιστημονική μελέτη. Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής στη Βενετία καθίσταται ολοένα και πιο επιτακτικό, καθώς τα στοιχεία δείχνουν ότι η συχνότητα των πλημμυρικών φαινομένων έχει αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία 150 χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό πως από τα 28 ακραία περιστατικά πλημμύρας, τα 18 σημειώθηκαν την τελευταία εικοσιτρία χρόνια, πλήττοντας πάνω από το 60% της πόλης.
Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Scientific reports, οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι με τις παρούσες ανεπαρκείς πολιτικές για τον περιορισμό των αερίων του θερμοκηπίου, το υφιστάμενο σύστημα με τα κινητά φράγματα ενδέχεται να μην επαρκεί εντός του 21ου αιώνα. Η επιστημονική ομάδα, υπό τον καθηγητή Ωκεανογραφίας και Ατμοσφαιρικών Επιστημών στο ιταλικό πανεπιστήμιο του Σαλέντο, Πιέρο Λαϊονέλο, αξιολογεί τέσσερις εναλλακτικές: τη χρήση κινητών φραγμάτων, την κατασκευή περιμετρικών αναχωμάτων, το κλείσιμο της λιμνοθάλασσας με μετατροπή της σε παράκτια λίμνη και τη μετεγκατάσταση της πόλης.
Σχετικά με τα σημερινά αντιπλημμυρικά έργα, η έρευνα δείχνει ότι τα κινητά φράγματα στις όχθες της λιμνοθάλασσας μπορούν να παραμείνουν αποτελεσματικά για άνοδο έως 1,25 μέτρα, εφόσον συνοδευτούν από πρόσθετα μέτρα. Ωστόσο, για άνοδο στάθμης πάνω από μισό μέτρο, που ενδέχεται να συμβεί πριν από το 2100 σε σενάριο υψηλών ρύπων, ίσως καταστούν απαραίτητα τα αναχώματα. Η επιλογή της κλειστής λιμνοθάλασσας προβάλλει ως βιώσιμη λύση ακόμα και για άνοδο έως δέκα μέτρα, ενώ η μετεγκατάσταση της πόλης και των μνημείων στην ενδοχώρα παραμένει ως έσχατη λύση σε περίπτωση ανόδου της στάθμης άνω των 4,5 μέτρων. Οι επιστήμονες καταλήγουν ότι δεν υφίσταται μία ιδανική λύση, καθώς κάθε στρατηγική οφείλει να σταθμίζει την ασφάλεια των κατοίκων, τη διατήρηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και την προστασία του οικοσυστήματος της λιμνοθάλασσας.