Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ): Οι 4 Μύθοι που Πρέπει να Καταρριφθούν
Ειδικοί ξεκαθαρίζουν την αλήθεια πίσω από παρεξηγήσεις σχετικά με τη ΔΕΠΥ σε παιδιά και ενήλικες.
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) συχνά παρεξηγείται, με πολλούς να απορρίπτουν τα συμπτώματά της ως ένδειξη “έλλειψης θέλησης” ή “δικαιολογίας για τεμπελιά”. Για να αυξηθεί η κατανόηση αυτής της χρόνιας νευροαναπτυξιακής διαταραχής, ειδικοί ξεδιπλώνουν την αλήθεια πίσω από τέσσερις κοινούς μύθους.
**Μύθος 1: Οι ενήλικες δεν πάσχουν από ΔΕΠΥ.**
Η πραγματικότητα είναι ότι, παρόλο που η ΔΕΠΥ συχνά διαγιγνώσκεται στην παιδική ηλικία, τα συμπτώματά της επιμένουν στην ενήλικη ζωή σε ποσοστό άνω του 75%. Περίπου ένα στα δέκα παιδιά σχολικής ηλικίας επηρεάζεται, ενώ τα ποσοστά επικράτησης στους ενήλικες ποικίλλουν. Έρευνες, όπως αυτή του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (NIMH), καταδεικνύουν ότι ο συνολικός επιπολασμός της ΔΕΠΥ στους ενήλικες στις ΗΠΑ ανέρχεται στο 4,4%, με τους άνδρες (5,4%) να επηρεάζονται ελαφρώς περισσότερο από τις γυναίκες (3,2%). Μια εκτενής μελέτη του 2021 ανέδειξε ότι πάνω από 366 εκατομμύρια ενήλικες παγκοσμίως ζουν με ΔΕΠΥ.
**Μύθος 2: Όλα τα παιδιά ξεπερνούν τη ΔΕΠΥ.**
Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ μπορεί να εκδηλώνονται διαφορετικά στην ενήλικη ζωή σε σύγκριση με την παιδική ηλικία. Στα παιδιά, αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν λήθη, απώλεια αντικειμένων, δυσκολία στην υπακοή ή την προσοχή, καθώς και εμφανή υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα, όπως συνεχής κίνηση, σκαρφάλωμα ή διακοπή συνομιλιών. Ωστόσο, στους ενήλικες, τα συμπτώματα αυτά τείνουν να υποχωρούν πιο δύσκολα, με την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα να γίνονται πιο εσωτερικές, εκδηλώνονται ως γενικευμένη ανησυχία, ενώ οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και οι ευθύνες αλλάζουν τον τρόπο εμφάνισής τους.
**Μύθος 3: Η ΔΕΠΥ απαιτεί πάντα φαρμακευτική αγωγή.**
Η αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ είναι πολυδιάστατη και μπορεί να περιλαμβάνει έναν συνδυασμό στρατηγικών. Η φαρμακευτική αγωγή, που περιλαμβάνει διεγερτικά ή φάρμακα όπως η ατομοξετίνη, αποτελεί μία επιλογή. Ωστόσο, εξίσου σημαντική είναι η εκπαίδευση, όπως η εκπαίδευση γονέων για παιδιά ή η εκπαίδευση δεξιοτήτων για εφήβους και ενήλικες, εστιάζοντας στη διαχείριση χρόνου, την οργάνωση και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Επιπλέον, η προσαρμογή του περιβάλλοντος, είτε σε σχολικές αίθουσες είτε σε χώρους εργασίας, μπορεί να προσφέρει σημαντική υποστήριξη, όπως επιπλέον χρόνο σε εξετάσεις ή ήσυχο χώρο εργασίας.
**Μύθος 4: Η ΔΕΠΥ οφείλεται σε κακή ανατροφή.**
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κακή ανατροφή προκαλεί ΔΕΠΥ, αν και μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα. Η ΔΕΠΥ είναι μια βιολογική διαταραχή που σχετίζεται με τη λειτουργία του εγκεφάλου. Η γενετική προδιάθεση παίζει σημαντικό ρόλο, με παιδιά γονέων που πάσχουν από ΔΕΠΥ να έχουν αυξημένο κίνδυνο. Άλλοι παράγοντες περιλαμβάνουν εγκεφαλικές βλάβες, περιβαλλοντικούς κινδύνους κατά την εγκυμοσύνη ή την πρώιμη παιδική ηλικία, χρήση αλκοόλ και καπνού από τη μητέρα, καθώς και πρόωρο τοκετό και χαμηλό βάρος γέννησης. Η κοινή πεποίθηση ότι η ΔΕΠΥ οφείλεται στην γονεϊκή φροντίδα πηγάζει από την έλλειψη κατανόησης της πλήρους εικόνας της διαταραχής.
Πηγή: medicaldaily.com