Ελλάδα: Σταθερή η πορεία ανάπτυξης παρά τις διεθνείς προκλήσεις, σύμφωνα με οίκους αξιολόγησης
Διεθνείς οργανισμοί επιβεβαιώνουν την επενδυτική βαθμίδα και τις θετικές προοπτικές, παρά τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Η πτωτική πορεία του δημόσιου χρέους της Ελλάδας αναμένεται να συνεχιστεί, διασφαλίζοντας την οικονομική ανάπτυξη ακόμη και σε περίπτωση εξωτερικών «σοκ». Αυτή η αισιόδοξη πρόβλεψη προέρχεται από οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης και διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, οι οποίοι δημοσίευσαν αναλυτικές εκθέσεις για τη χώρα τον Μάρτιο.
Ειδικότερα, οι Moody’s, DBRS και Scope επιβεβαίωσαν την επενδυτική βαθμίδα της Ελλάδας και τις προοπτικές του αξιόχρεου της, παρά το δυσμενές διεθνές περιβάλλον που διαμορφώνεται από την εκτίναξη των τιμών ενέργειας και πρώτων υλών, εξαιτίας του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) διαπίστωσε ότι «η Ελλάδα είναι σε καλή θέση για να αντιμετωπίσει εξωτερικά σοκ, καθώς τα δημόσια οικονομικά συνεχίζουν να ενισχύονται, όπως φαίνεται από την ταχεία μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ». Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι η δημοσιονομική πολιτική στρέφεται κατάλληλα στη στήριξη της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών και της προσιτής απόκτησης κατοικίας. Η βελτίωση των δημόσιων οικονομικών «επιτρέπει στην Ελλάδα να ανταπεξέλθει σε εξωτερικούς αντίθετους ανέμους, στηρίζοντας παράλληλα τη βιώσιμη ανάπτυξη και μειώνοντας περαιτέρω το χρέος της».
Οι δημοσιονομικές επιδόσεις της Ελλάδας μετά την πανδημία συνεχίζουν να υπερβαίνουν τις προσδοκίες και παραμένουν το βασικό ατού στην πιστοληπτική της αξιολόγηση, όπως τονίζει ο Moody’s στην έκθεσή του. Τα πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό ήταν σημαντικά υψηλότερα από τους στόχους την τελευταία διετία, φτάνοντας το 4,7% του ΑΕΠ το 2024 και το 4,4% το 2025. Αυτό οφείλεται στην ανάπτυξη της οικονομίας με ρυθμό άνω του 2%, στη σταθερή μείωση της φοροδιαφυγής και στον έλεγχο των δημοσίων δαπανών. Αυτά τα πλεονάσματα, σε συνδυασμό με την πρόωρη αποπληρωμή δανείων από χώρες της Ευρωζώνης και τη σημαντική αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ, έχουν οδηγήσει στη γρήγορη μείωση του δημόσιου χρέους – από το υψηλό επίπεδο του 210% του ΑΕΠ το 2020 στο 145% έως το 2025.
Η εκτίμηση των διεθνών οίκων και του ΔΝΤ είναι ότι η πρόοδος στο μέτωπο της φοροδιαφυγής και η σωστή διαχείριση των δημόσιων δαπανών θα οδηγήσουν σε πρωτογενή πλεονάσματα και τα επόμενα χρόνια. Το ΔΝΤ προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 3,6% για εφέτος και 2,75% μεσοπρόθεσμα, το οποίο θα συμβάλει στη μείωση του δημόσιου χρέους στο 110% του ΑΕΠ έως το 2031. Ο Moody’s εκτιμά ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα θα ξεπερνούν το 3% το 2026-2027, με το χρέος να μειώνεται στο 140% έως το 2027.
Ο Scope προβλέπει ταχεία μείωση του χρέους στο 127% του ΑΕΠ έως το 2030, εκτιμώντας ότι στη συνέχεια θα υποχωρεί με βραδύτερο ρυθμό, φτάνοντας το 120% έως το 2035, λόγω των επιπτώσεων της γήρανσης του πληθυσμού και πιθανής επιβράδυνσης της ανάπτυξης.
«Η μακροοικονομική επίδοση της Ελλάδας παραμένει ισχυρή και γενικά σύμφωνη με τις προσδοκίες μας για βιώσιμη ανάπτυξη, με αιχμή τις επενδύσεις», σημείωσε ο Moody’s, τονίζοντας ότι η σύνθεση της ανάπτυξης είναι όλο και πιο ευνοϊκή για το αξιόχρεο, με τις ιδιωτικές επενδύσεις να αποτελούν τον κύριο μοχλό της ανάκαμψης τα τελευταία χρόνια.
Οι οίκοι αξιολόγησης και το ΔΝΤ αναμένουν επιβράδυνση της ανάπτυξης από το 2027 ή το 2028, καθώς θα ολοκληρώνονται οι επενδύσεις και τα προγράμματα του Ταμείου Ανάπτυξης. Ωστόσο, θεωρούν ότι το ΑΕΠ θα συνεχίσει να αυξάνεται με ρυθμό που θα διατηρεί την πτωτική τάση του χρέους. Ο DBRS προβλέπει μέσο ρυθμό ανάπτυξης 1,75% έως το 2030, ενώ το ΔΝΤ προβλέπει 1,8% για εφέτος και 1,5% μεσοπρόθεσμα, επισημαίνοντας την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην αντιμετώπιση χρόνιων διαρθρωτικών εμποδίων στην ανάπτυξη.
Η βασική προσέγγιση των οίκων είναι ότι θα χρειαστεί χρόνος για την αντιμετώπιση χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων, όπως το χαμηλό ποσοστό απασχόλησης και η μικρή αύξηση της παραγωγικότητας. Το ΔΝΤ προτείνει ενίσχυση του ψηφιακού μετασχηματισμού του ιδιωτικού τομέα, περαιτέρω μείωση των ρυθμιστικών και διοικητικών βαρών για την τόνωση της ανάπτυξης και της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων, βελτίωση των κινήτρων για εργασία, στοχευμένες πολιτικές στην αγορά εργασίας και προγράμματα δια βίου μάθησης.