ΔΝΤ με «μπράβο» στην Ελλάδα: Εντυπωσιακή πορεία χρέους, ανεργίας και τουρισμού

Η Ελλάδα του 2026 φαίνεται να κερδίζει την αναγνώριση διεθνών οργανισμών, καθώς ο επικεφαλής της αποστολής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), Joong Shik Kang, παρουσίασε τα συμπεράσματα της Διαβούλευσης Άρθρου IV με ασυνήθιστα θετικούς τόνους. Μιλώντας για «τεράστια επιτεύγματα», ο Kang επεσήμανε τη δραστική μείωση του δημοσίου χρέους κατά 65 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε πέντε χρόνια, φτάνοντας πλέον στο 145% του ΑΕΠ. Παράλληλα, το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2025 ξεπέρασε τον στόχο του 3,7% του ΑΕΠ, αγγίζοντας το 4%. Ο τουρισμός σημείωσε ρεκόρ όλων των εποχών, ενώ η ανεργία υποχώρησε στο χαμηλότερο επίπεδο από την κρίση του 2008.

Τα εύσημα του ΔΝΤ αφορούν κυρίως την πορεία του δημοσίου χρέους, την οποία ο Kang χαρακτήρισε «τεράστιο επίτευγμα», κάτι που για έναν διεθνή οργανισμό με αυστηρή γλώσσα, ιδιαίτερα σε θέματα χρέους, αποτελεί σχεδόν ζητωκραυγή. Επιπλέον, το Ταμείο υπογράμμισε την οικονομική ισχύ του προϋπολογισμού να παρέχει στήριξη στην ενεργειακή ακρίβεια, προτείνοντας όμως η οποιαδήποτε στήριξη να είναι «στοχευμένη και προσωρινή» και όχι οριζόντια, προκειμένου να αποφευχθούν στρεβλώσεις στην αγορά και τα δημόσια οικονομικά. Σχετικά με την «μετά το Ταμείο Ανάκαμψης εποχή», το ΔΝΤ εμφανίζεται αισιόδοξο, καθώς προβλέπει συνέχιση επενδύσεων μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων και ιδιωτικών πρωτοβουλιών για τρία χρόνια μετά τη λήξη του προγράμματος τον Αύγουστο του 2026.

Ωστόσο, μετά τους επαίνους, ακολουθεί και μια «λίστα» συστάσεων. Το ΔΝΤ τονίζει ρητά ότι η δημοσιονομική πολιτική πρέπει πλέον να επικεντρωθεί στην αγοραστική δύναμη και τη στέγαση, καθώς το πλεόνασμα δεν αρκεί ως αυτοσκοπός. Η επόμενη φάση πρέπει να αποτυπωθεί και στην τσέπη του κάθε πολίτη.

Μεταξύ άλλων, το ΔΝΤ προτείνει την αναπροσαρμογή και «τιμαριθμοποίηση» του αφορολόγητου και των φορολογικών κλιμάκων, ώστε ο πληθωρισμός να μην «ροκανίζει» τα πραγματικά εισοδήματα. Συστήνει έναν διαφανή μηχανισμό ετήσιας αναπροσαρμογής της φορολογικής κλίμακας, για να αποφεύγεται η «παγίδα φόρου» που προκύπτει από την αύξηση μισθών χωρίς αντίστοιχη αύξηση των ορίων εισοδήματος. Παράλληλα, όμως, ζητά την κατάργηση φοροαπαλλαγών, τις οποίες χαρακτηρίζει «φορολογικές δαπάνες». Αυτό ενδέχεται να στοχοποιήσει προνόμια όπως ο μειωμένος ΦΠΑ στα νησιά ή άλλες ειδικές απαλλαγές. Ωστόσο, το Ταμείο συστήνει ένα πολυετές πλαίσιο αξιολόγησης για τον εντοπισμό και την κατάργηση άδικων ή αναποτελεσματικών παροχών, αντί για άμεση κατάργηση όλων των ελαφρύνσεων. Τέλος, για τις δημόσιες προμήθειες, προτείνει τη συγκέντρωση, εποπτεία και επέκταση των e-συμβάσεων για πιο αποδοτική εκτέλεση των δημόσιων επενδύσεων.