Η Αγγελική Ηλιάδη αποκαλύπτει τις τρομακτικές στιγμές της δολοφονικής επίθεσης στη Βούλα

Η 13η Δεκεμβρίου του 2008 σημάδεψε ανεξίτηλα τη ζωή της τραγουδίστριας Αγγελικής Ηλιάδη, μια ημερομηνία που περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της στο vidcast «Unblock». Η τραγουδίστρια μίλησε για τις στιγμές τρόμου που βίωσε έξω από ξενοδοχείο στη Βούλα, όπου βρέθηκε στο επίκεντρο μιας δολοφονικής επίθεσης που στέρησε τη ζωή στον επιχειρηματία Μπάμπη Λαζαρίδη, ενώ η ίδια τραυματίστηκε σοβαρά.

Η Αγγελική Ηλιάδη αποκάλυψε ότι δεν ήταν μόνο αυτόπτης μάρτυρας της εκτέλεσης, αλλά δέχτηκε και η ίδια τα πυρά των δραστών ενώ βρισκόταν εντός του αυτοκινήτου. «Καταρχάς έζησα. Έζησα με τη βοήθεια του Θεού. Μια σφαίρα με βρήκε εδώ στο στόμα», ανέφερε, δείχνοντας το πρόσωπό της, ενώ πρόσθεσε ότι ο τραυματισμός της δεν περιορίστηκε εκεί. «Η άλλη στο πόδι», περιέγραψε, μιλώντας για μια κατάσταση που ξεπερνούσε τις ανθρώπινες αντοχές.

Η περιγραφή της για το πώς κατάφερε να γλιτώσει από τα συνεχή πυρά, προσδίδει μια αίσθηση σχεδόν μεταφυσικής εμπειρίας. «Εμένα κάποιος με έπιασε από το χέρι, με τράβηξε και με έβαλε μέσα στο ξενοδοχείο. Ενώ το πόδι μου ήταν κομμάτια, περπάτησα μέχρι πάνω, μπήκα μέσα και όταν μπήκα μέσα κατέρρευσα. Ο Θεός με έσωσε εκείνο το βράδυ», δήλωσε.

Το σοκ ήταν τόσο ισχυρό που για χρόνια η σκέψη της είχε «κολλήσει» στον τρόπο με τον οποίο έφυγε από τη ζωή ο σύντροφός της. «Δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο από το πόσο σκληρά, ξαφνικά και βίαια έφυγε από τη ζωή αυτός ο άνθρωπος. Συνεχώς σκεφτόμουν πώς μπορεί να ένιωσε. Και αυτή η σκέψη με βασάνιζε χρόνια», εξομολογήθηκε.

Πέρα από το αιματηρό περιστατικό, η Αγγελική Ηλιάδη προχώρησε σε μια οδυνηρή αναδρομή στα πέντε χρόνια της συμβίωσής της με τον επιχειρηματία, μιλώντας για μια περίοδο απόλυτου εγκλωβισμού, όπου η σωματική και ψυχολογική βία ήταν καθημερινότητα. «Σιγά σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα», ανέφερε.

Υποστήριξε ότι η κακοποίηση την είχε μετατρέψει σε ένα «άβουλο πλάσμα» που ζούσε υπό το καθεστώς του τρόμου. Οι απειλές για την οικογένειά της και το παιδί της λειτουργούσαν ως δεσμά που την εμπόδιζαν να ζητήσει βοήθεια. «Κάποια στιγμή μου είχε περάσει από το μυαλό να πάρω τηλέφωνο κάπου αλλά δεν τολμούσα, φοβόμουν μην μου πάρουν το παιδί μου, μην κάνουν κακό στην οικογένειά μου. Υπήρχαν τέτοιες απειλές», είπε, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα προς όλες τις γυναίκες: «Όταν όμως ένας άντρας σηκώσει μία φορά χέρι σε μια γυναίκα, θα το κάνει για πάντα. Τέλος».

Στην προσπάθειά της να διαχειριστεί το τραύμα και να βγει από το «σκοτάδι» της κατάθλιψης, η Αγγελική Ηλιάδη βρήκε μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της συναδέλφου της, Πέγκυς Ζήνα. «Τότε, με παίρνει τηλέφωνο η Πέγκυ Ζήνα, δεν θα το ξεχάσω. Της χρωστάω πάρα πολλά. Μπορεί να μην μιλάμε τα τελευταία χρόνια αλλά πάντα θα λέω και για τα λόγια της αλλά και πόσο με βοήθησε», αποκάλυψε.

Η Πέγκυ Ζήνα την έφερε σε επαφή με τον πνευματικό της, τον Γέροντα Νεκτάριο, μια κίνηση που αποδείχθηκε σωτήρια για την ψυχική της υγεία. «Με πήραν στην αγκαλιά τους και με έσωσαν στην κυριολεξία. Με έβγαλαν από το σκοτάδι. Επί μήνες μιλούσα καθημερινά μαζί τους, πήγαινα στο μοναστήρι, ήταν η οικογένειά μου πια. Θεωρώ ότι αν δεν με είχε φέρει σε επαφή η Πέγκυ τότε, δεν ξέρω πώς θα ήμουν ψυχολογικά», κατέληξε η τραγουδίστρια, τονίζοντας πως η πίστη της ήταν εκείνη που της έδωσε τις απαντήσεις που έψαχνε.