Βασίλης Μπισμπίκης: Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η «αλητεία» στην Αθήνα

Ο Βασίλης Μπισμπίκης παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην Athens Voice, κατά την οποία μοιράστηκε άγνωστες πτυχές από τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας του. Αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό στα δέκα του χρόνια, όταν σε μια παιδική συμπλοκή χτύπησε ένα άλλο παιδί, το οποίο λιποθύμησε. «Νόμιζα ότι το σκότωσα», εξομολογήθηκε, περιγράφοντας τον πανικό και τον φόβο που βίωσε, αν και την επόμενη μέρα ήταν ξανά φίλοι.
Περιέγραψε μια περίοδο «σκληρής αλητείας» από τα δεκατρία του και μετά, ζώντας ως «αδέσποτος στην Αθήνα», χωρίς να ολοκληρώσει το σχολείο. «Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κομμουνιστικά του παππού μου και τα αναρχικά», ανέφερε, ενώ παράλληλα υπήρχε η ιδέα ότι το σχολείο «σε κάνει ρομποτάκι, κατευθύνει τη σκέψη». Αυτή η αντίληψη οδήγησε στη ρήξη, με τις αναρχικές και πανκ επιρροές να καθορίζουν τη ζωή του στα δεκαπέντε του. Μια σύντομη προσπάθεια σε τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο απέτυχε, καθώς, όπως του είπαν, «δεν γίνεται δουλειά με το παιδί σου».
Έκδηλη θλίψη προκάλεσε η περιγραφή ενός φίλου του που υπέστη overdose από ηρωίνη σε ηλικία δεκαέξι ή δεκαεπτά ετών. «Προσπαθούσαμε να τον συνεφέρουμε με ενέσιμο αλατόνερο, με διάφορα τρικ», είπε, προσθέτοντας ότι ο φίλος του τελικά επέζησε. Η αδυναμία να μιλήσει στους γονείς του και ο φόβος που βίωσε εκείνη τη στιγμή, ήταν ίσως η πρώτη του πραγματική κρίση πανικού. «Μέσα σ’ έναν πόλεμο ζούσα. Κάθε μέρα πέθαιναν άνθρωποι γύρω μου και μπροστά μου», κατέληξε, σκιαγραφώντας την έντονη και τραυματική εμπειρία εκείνης της εποχής.