Η μάχη της Ρεγγίνας Μακέδου με τη λευχαιμία: Από την Αλεξανδρούπολη στο TikTok και την ελπίδα
Η γυμνάστρια που συγκίνησε με την ιστορία της μιλά για τη διάγνωση, τη νοσηλεία, την υποτροπή και τη δύναμη της μεταμόσχευσης.
Η Ρεγγίνα Μακέδου, μια δυναμική γυμνάστρια από την Καβάλα, ήρθε αντιμέτωπη με τη λευχαιμία σε ηλικία μόλις 35 ετών. Η διάγνωση, η οποία ήρθε απρόσμενα χωρίς έντονα συμπτώματα, έγινε στην Αλεξανδρούπολη, όπου και νοσηλεύτηκε για 157 ημέρες. Η ίδια έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από το TikTok, δημοσιεύοντας βίντεο κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της, προσφέροντας έμπνευση και αισιοδοξία.
Σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα», η Ρεγγίνα περιέγραψε τις δύσκολες στιγμές: «Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήτανε ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουνα. Αρχικά νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Καβάλας, από εκεί με έστειλαν στην Αλεξανδρούπολη όπου έγινε και η διάγνωσή μου. Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για 157 ημέρες. Εκεί η νόσος μου ήρθε σε πλήρη ύφεση μέχρι το 2022 που ήρθε η υποτροπή.»
Το 2022, η Ρεγγίνα βρέθηκε αντιμέτωπη με την ανάγκη για μεταμόσχευση μυελού των οστών. «Ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών», ανέφερε. Περιγράφοντας την περίοδο της νοσηλείας της, τόνισε τη δύναμη που αντλούσε από τον χορό: «Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή.»
Η δεύτερη μάχη, μετά τη μεταμόσχευση, αποδείχθηκε πιο δύσκολη, με σοβαρές παρενέργειες. «Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν αρκετά πιο δύσκολα. Είχα αρκετές παρενέργειες. Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου. Και την πρώτη φορά, όταν ακόμα δεν ήξερα ακριβώς τι γίνεται και μάλιστα εκεί την πρώτη φορά ήτανε που συμφιλιώθηκα λίγο με τον θάνατό μου. Έκατσα λίγο κάτω, είδα πώς τα πράγματα έχω κάνει στη ζωή μου, πόσα θα μπορούσα να κάνω, όμως ήμουν ήδη ευχαριστημένη με ό,τι είχα κάνει.»
Σε μια κρίσιμη στιγμή, κατά τη διάρκεια της μεταμόσχευσης, όπου ανέπτυξε πνευμονία και πολύ χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια, η Ρεγγίνα έφτασε στα όριά της. «Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο. Εκείνη τη στιγμή βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, και μέσα από το νοσοκομείο, γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι μου, που μου έδειξαν ότι δεν πρέπει να τα παρατήσω. Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το ‘μαζί’.»
Το μεγαλύτερο ευχαριστώ, όμως, είναι αφιερωμένο στην δότρια της: «Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χαίρεσαι που ζω. Πραγματικά αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα.»