Αναστάσιος Ράμμος: Η συγκλονιστική εξομολόγηση για τον εθισμό στο αλκοόλ και τον δρόμο προς τη σωτηρία

Ο Αναστάσιος Ράμμος παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην Νάνσυ Παραδεισανού, όπου μίλησε για τον εθισμό του στο αλκοόλ και τη δύσκολη διαδρομή προς την απελευθέρωση. Ο καλλιτέχνης, με ειλικρίνεια που προκαλεί, αποκάλυψε την απόλυτη κυριαρχία του αλκοόλ στη ζωή του, περιγράφοντας τα σκοτεινά κεφάλαια και το μέγεθος της εξάρτησης που βίωνε.

Ο αγώνας με τον εθισμό και η αναγκαιότητα της αποδοχής βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης. Ο τραγουδιστής αναφέρθηκε στην εποχή που οι ουσίες έγιναν το μοναδικό του στήριγμα, εξηγώντας πως η αρχή έγινε από την επιθυμία του να γίνει αποδεκτός από κοινωνικούς κύκλους. «Την πρώτη φορά που ήπια, το έκανα γιατί ήθελα να κάνω παρέα με τα παιδιά τα οποία δεν έκανα παρέα μέχρι τότε. Ήθελα να γίνω αποδεκτός. Συνέχισα να το κάνω γιατί είχα την αρρώστια του εθισμού», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Περιγράφοντας τις πιο δύσκολες στιγμές του, ο Αναστάσιος Ράμμος στάθηκε στην πλήρη απομόνωση που βίωσε φτάνοντας στο ναδίρ. «Όταν ήμουν στον πάτο, δεν μπορούσα και δεν ήθελα να πάρω κανέναν. Πίστευα ότι χωρίς αλκοόλ δεν μπορούσα να ζήσω. Για να πιω νερό, έπινα πρώτα ουίσκι. Τις πρώτες φορές που δοκίμασα ουσίες, ένιωθα αυτή την ευφορία και ένιωθα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα».

Η σωτηρία, όπως αποκάλυψε, ήρθε μέσα από την πίστη και τη μουσική. Παρά την ήδη επιτυχημένη πορεία του στη δισκογραφία και την αναγνωρισιμότητα, βίωνε μια παράλληλη, επώδυνη πραγματικότητα. Η στήριξη από την δισκογραφική του εταιρεία, όπως ανέφερε, υπήρξε καθοριστική, προσφέροντάς του την εμπιστοσύνη που ο ίδιος είχε χάσει για τον εαυτό του. «Ο κόσμος με γνώριζε ενώ ήμουν χρήστης. Δεν λυπάμαι τα χρόνια που πέρασαν, γιατί έτσι ήρθα εδώ που είμαι τώρα», σημείωσε, εξηγώντας πως η διέξοδος βρέθηκε τελικά σε πνευματικό επίπεδο.

Ο Αναστάσιος Ράμμος τόνισε ότι η εσωτερική ισορροπία επιτεύχθηκε μόνο όταν αναζήτησε ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή. «Όλο αυτό σταματάει μόνο πνευματικά. Το κενό που έχω μέσα μου, αν δεν το γεμίσω με Θεό και πίστη, δεν μπορώ. Η δισκογραφική εταιρεία μου με έσωσε, πίστεψε σε εμένα, όταν εγώ δεν πίστευα στον ίδιο μου τον εαυτό».

Σήμερα, έχοντας αφήσει πίσω του τις εξαρτήσεις, ο Αναστάσιος Ράμμος επιλέγει να αντιμετωπίζει το παρελθόν με μια διαφορετική οπτική. «Αυτή τη στιγμή εγώ προσπαθώ να συμφιλιωθώ με το παρόν, με το παρελθόν αλλά να έχω και πίστη για το μέλλον και να ζω το παρόν. Οπότε γι’ αυτό τα λέω και γελάω», κατέληξε στην εξομολόγησή του.