Η Αριάν Λαμπέντ μιλάει για τα τραύματα της ζωής της και την μάχη κατά της σεξουαλικής βίας

Η Αριάν Λαμπέντ, γνωστή σκηνοθέτις, ηθοποιός και σύζυγος του Γιώργου Λάνθιμου, επιλέγει να μιλήσει ανοιχτά για τις τραυματικές εμπειρίες της ζωής της, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής παρενόχλησης και δύο βιασμών στην εφηβεία της. Για χρόνια, όπως περιγράφει, λειτουργούσε με «αυτόματο πιλότο», υποτιμώντας τα βιώματά της, θεωρώντας τα σχεδόν αναμενόμενα λόγω του φύλου της.

Η μάχη της Λαμπέντ με το τραύμα την οδήγησε αρχικά στην αναζήτηση παρηγοριάς στο αλκοόλ. Συνειδητοποιώντας, ωστόσο, ότι η λύση αυτή την οδηγούσε στην καταστροφή, πήρε την απόφαση να σταματήσει την κατανάλωση. «Στις 21 Δεκεμβρίου 2021 αποφάσισα να σταματήσω να πίνω. Έπρεπε να αντιμετωπίσω τα πράγματα κατά πρόσωπο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η απόφασή της αυτή πυροδότησε μια ευρύτερη δράση, οδηγώντας την το 2022 στη συνιδρυση μιας οργάνωσης στη Γαλλία, με στόχο την καταπολέμηση της σεξουαλικής βίας. Για την ίδια, το κίνημα MeToo δεν αποτελεί απλώς μια εφήμερη τάση, αλλά μια «επανάσταση» που πρέπει να εγγυηθεί δικαιοσύνη για κάθε θύμα.

Η δημόσια παρέμβασή της πυροδοτήθηκε από την παρουσία της σε ελληνική δικαστική αίθουσα, ως μάρτυρας υπεράσπισης θύματος βιασμού. Η Λαμπέντ περιγράφει μια απογοητευτική πραγματικότητα, όπου η ελληνική Δικαιοσύνη φάνηκε να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει το έγκλημα, εστιάζοντας στην προηγούμενη σχέση θύματος και θύτη. Στηλιτεύει τη στάση των δικαστικών λειτουργών, οι οποίοι, κατά την άποψή της, εστίασαν περισσότερο στην ακτιβιστική της δράση παρά στην ουσία της υπόθεσης. «Ο συνήγορος υπεράσπισης επιλέγει να γελοιοποιήσει το κίνημα MeToo και, μέσω εμού, να καταγγείλει την υποτιθέμενη ασυνέπεια των φεμινιστικών κινημάτων απέναντι στη Δικαιοσύνη», σημειώνει.

Η αφήγηση της γυναίκας που υποστήριξε ήταν «σπαρακτική και αμείλικτα αληθινή», με συμπτώματα μετατραυματικού στρες και γυναικολογικά προβλήματα που επιβεβαίωναν τη φρικτή βία. Ωστόσο, το Συμβούλιο δεν πείστηκε για τους βιασμούς, επειδή η σχέση με τον θύτη υπήρχε κατά την περίοδο των γεγονότων, παρότι νομικά ο βιασμός εντός σχέσης είναι αναγνωρισμένος από το 2006.

Παράλληλα, η Λαμπέντ θέτει το καίριο ερώτημα της ταξικής ανισότητας στη νομική προστασία, υπογραμμίζοντας το δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος για ιατρική, ψυχολογική και δικαστική υποστήριξη που επωμίζονται τα θύματα.

Τέλος, η Λαμπέντ εκφράζει την πικρία της για τον συχνό ετεροπροσδιορισμό της στην Ελλάδα, παρά τη διεθνή της καριέρα και τις διακρίσεις. «Είμαι ηθοποιός και σκηνοθέτις… Παρ’ όλα αυτά, εδώ είμαι κυρίως η “γυναίκα του Λάνθιμου“», δηλώνει, τονίζοντας την ανάγκη να αναγνωρίζεται η προσωπική της ταυτότητα πέρα από τον τίτλο της «συζύγου».