Η Μαρία Διακοπαναγιώτου μιλά για τη ζωή, την καριέρα και την αγάπη

Καλεσμένη στην εκπομπή «Buongiorno» βρέθηκε η ηθοποιός Μαρία Διακοπαναγιώτου, η οποία μοιράστηκε προσωπικές στιγμές και επαγγελματικές εμπειρίες. «Όταν θα πω κάτι θα το πω, όταν αγαπάω θα το δείξω πολύ, δεν τα κρατάω μέσα μου», δήλωσε αρχικά, τονίζοντας την εκφραστικότητά της.

Στην πορεία, η Μαρία Διακοπαναγιώτου ανέφερε πως έχει μάθει με τα χρόνια να είναι διακριτική. «Προσπαθώ με τα χρόνια να είμαι διακριτική, θέλω να πω ότι όταν κάποιον τον σιχαίνομαι ή δεν μ’ αρέσει δεν θα του το δείξω, ενώ παλιότερα θα το έδειχνα. Απλά έχω πιο πολύ κατανόηση, δηλαδή τώρα πια πρώτα σκέφτομαι ότι μισό λεπτό, αυτός ο άνθρωπος τώρα για να ‘ναι έτσι… Το πάω πιο πολύ στο ψυχολογικό, κάτι του συμβαίνει», εξήγησε.

Περιγράφοντας το παρελθόν της, η ηθοποιός αποκάλυψε: «Έχω γεννηθεί στη Ρόδο, μεγάλωσα στην Κω, οι γονείς μου είναι από την Κω και οι δύο, και κάποια στιγμή η μητέρα μου είναι τελωνειακός, μετακόμισε στην Αθήνα, οπότε η ζωή ξεκίνησε από τρίτη Δημοτικού, στην Αθήνα. Έχω αλλάξει διάφορες περιοχές, έμενα Γλυφάδα, μετά πήγα Εξάρχεια και τώρα πάλι μένω με το σύντροφό μου Βούλα. Έχω δύο αδέρφια από το δεύτερο γάμο του πατέρα μου, τη Γεωργιάνα και τη Νίκη. Δεν τις βλέπω πολύ συχνά γιατί μένουνε Ρόδο. Μεγαλώσαμε μαζί με τη μαμά μου, με έκανε όταν ήταν είκοσι χρονών. Δεν ξεκίνησα θέλοντας να ασχοληθώ με την υποκριτική. Έκανα πάρα πολλά χρόνια μπαλέτο».

Μία αξέχαστη στιγμή στην καριέρα της ήταν όταν βίωσε το φαινόμενο του «σεντονιού» κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στο Εθνικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου ερμήνευε τον ρόλο της Κασσάνδρας στις «Τρωάδες». «Ήταν μαγική στιγμή γιατί παθαίνω σεντόνι, γυρνάω στα κορίτσια στο χορό, τις κοιτάζω και λέω “βοήθεια”. Παιδιά, αυτή την αγάπη, αυτά τα μάτια, δεκαπέντε κορίτσια που με κοιτάζανε έτσι, ήτανε από τις πιο ωραίες παραστάσεις που έχουμε κάνει. Με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί έκανα την Κασσάνδρα που ήταν ένας ρόλος που είναι πολύ δύσκολος και σκληρός, οπότε και ταίριαζε μέσα στο ρόλο αλλά και όντως με βοήθησαν με έναν τέτοιον τρόπο, ήταν μαγική στιγμή», ανέφερε συγκινημένη.

Η Μαρία Διακοπαναγιώτου πρωταγωνιστεί φέτος στη θεατρική παράσταση «Καρέκλες», την οποία σκηνοθετεί μαζί με τον Πάνο Παπαδόπουλο. Περιγράφοντας το έργο, είπε: «Αυτό το έργο είναι ένα έργο που μας άγγιξε πάρα πολύ με τον Πάνο. Είναι δύο ηλικιωμένοι που ζούνε σε ένα νησί απομονωμένοι, πάρα πολλά χρόνια μόνοι τους και εφευρίσκουνε διάφορα παιχνίδια και μιλάνε με αόρατους ανθρώπους. Κάποια έρχεται ένα τέλος, το οποίο πια έρχεται η γαλήνη και η κάθαρση».

Σχετικά με τον σύντροφό της, τον Δημήτρη, η ηθοποιός νιώθει ότι έχει βρει τον άνθρωπό της. «Με τον Δημήτρη νιώθω ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου. Γιατί δεν έχει καμία σχέση με τον χώρο μου. Αυτό είναι και καλό και κακό. Και είναι ένας άνθρωπος που με γειώνει. Γιατί εγώ είμαι πολύ over. Ο Δημήτρης είναι πολύ γήινος», δήλωσε.

Αναφερόμενη στις φιλίες στον καλλιτεχνικό χώρο, η Μαρία Διακοπαναγιώτου επισήμανε: «Είναι πολύ περίεργος ο χώρος. Είναι τυχερός αυτός που έχει φίλους από το χώρο και τους έχει κρατήσει. Είναι μια δουλειά που έχει μικρούς θανάτους, μικρούς χωρισμούς, συνέχεια βιώνεις ας πούμε τόσο μεγάλη αγάπη, ομαδικότητα, φιλία, μετά πας στην άλλη δουλειά, πάνε αυτοί. Όλο αυτό στην ψυχή γράφει. Εγώ έκανα δυόμισι χρόνια να δουλέψω. Έπιασα ‘’ταβάνι’’. Άρνηση δεν ήθελα, με τίποτα. Γινόντουσαν πράγματα, μαζεύτηκαν, δεν γινόντουσαν τα πράγματα έτσι όπως ήθελα εγώ και είπα τέλος. Είχε κόστος».