Τζόυς Ευείδη: Ηθοποιός, σκέψεις για το θέατρο και την τηλεόραση

Η Τζόυς Ευείδη, σε συνέντευξή της στον Ηλία Σκουλά και στην κάμερα του Breakfast@Star, μοιράστηκε τις σκέψεις της σχετικά με τον χώρο του θεάτρου, της τηλεόρασης και τη διαχρονική πρόκληση του περάσματος του χρόνου.

Η καταξιωμένη ηθοποιός παραδέχθηκε ότι δεν είναι όλες οι θεατρικές παραστάσεις και όλοι οι θίασοι «αγγελικά πλασμένοι», αναφέροντας ότι έχει βιώσει «περίεργες στιγμές» τις οποίες προσπάθησε να αγνοήσει. Κατά την άποψή της, η δουλειά μας, δηλαδή η υποκριτική, δεν είναι δημοκρατική. «Δεν πρέπει να υπάρχει δημοκρατία στο θέατρο. Πρέπει να υπάρχει δικτατορία. Ένας αποφασίζει, όχι η ομάδα», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Σταθμός στην καλλιτεχνική της πορεία υπήρξε η στιγμή που είδε το όνομά της στον κατάλογο των επιτυχόντων της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. «Τη μέρα που πήγα στην οδό Πειραιώς, στη σχολή του Εθνικού και είδα το όνομά μου στον κατάλογο ότι είχα περάσει», θυμάται. Αρχικά, παραδέχθηκε πως δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός, αλλά να ασχοληθεί με τη θεωρία του θεάτρου. «Και τώρα που μιλάμε, δεν το πιστεύω ότι είμαι τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Το θεωρώ μεγάλο επίτευγμα», εξομολογήθηκε.

Σχετικά με την τηλεοπτική της απουσία, η Τζόυς Ευείδη ανέφερε: «Αν ερχόντουσαν οι προτάσεις, θα δούλευα. Δεν σημαίνει ότι επειδή έχεις κάνει δέκα καλές δουλειές ή δουλεύεις στο Εθνικό ή στις Στέγες, μπορεί να μην περνάει πια η μπογιά σου, πολύ απλά. Να μη χρειάζεσαι στους ρόλους, έτσι κι αλλιώς οι γυναίκες μετά τα 40 δεν πολυχρειαζόμαστε, ούτε υπάρχουνε πολλοί ρόλοι να παίξουμε. Βασικά μετράς όσο είσαι γκόμενα, μετά ο Θεός και η ψυχή σου». Ωστόσο, δήλωσε ότι δεν θα τηλεφωνούσε η ίδια για να ζητήσει δουλειά, όχι επειδή δεν το θέλει, αλλά από ντροπή.

Αναφερόμενη στις τηλεοπτικές επαναλήψεις (remakes), τόνισε ότι πρόκειται για ρίσκο, αλλά «γιατί όχι;». Η ίδια θυμάται με ευχαρίστηση την εμπειρία της στο remake της σειράς «Καφέ της Χαράς», χαρακτηρίζοντάς την πολύ όμορφη και συγκινητική. «Και μόνο που ζούσαμε όλοι, ήταν πολύ σπουδαίο», συμπλήρωσε.

Κλείνοντας, η ηθοποιός έκανε ιδιαίτερη μνεία στη σειρά «Οι Μεν και οι Δεν», την οποία χαρακτήρισε ως την αγαπημένη της. «Είναι η πιο αγαπημένη μου, γιατί ήτανε τα roaring nineties, που λένε, που ήταν η εποχή της τρέλας. Ήταν η εποχή, ρε παιδί μου, που χαιρόσουνα χωρίς ενοχές, που γελούσες χωρίς ενοχές, που έλεγες χοντράδες στο φίλο σου και ο φίλος σου ξεραινότανε στα γέλια. Όσο πάμε γινόμαστε πιο συντηρητικοί, πιο ξενέρωτοι και, με συγχωρείς, και πιο κρυόκωλοι», κατέληξε.