Η Σοφία Μουτίδου μιλάει για τα πιο δύσκολα κεφάλαια της ζωής της

Η Σοφία Μουτίδου, σε μια εξομολόγηση που άγγιξε τους πάντες, βρέθηκε καλεσμένη στο podcast της Δάφνης Καραβοκύρη, όπου άνοιξε την καρδιά της για τις πιο σκοτεινές και καθοριστικές στιγμές της ζωής της. Η αγαπημένη ηθοποιός και παρουσιάστρια μίλησε με ειλικρίνεια για την απώλεια της μητέρας της, τον θάνατο του συζύγου της, τη σχέση της με τη θρησκεία, την πορεία της ψυχικής της υγείας, αλλά και τις τραυματικές εμπειρίες κακοποίησης που βίωσε, τόσο στο οικογενειακό περιβάλλον όσο και στον σκληρό κόσμο της τέχνης.

Αναφερόμενη στην απώλεια της μητέρας της, η Σοφία Μουτίδου περιέγραψε το αίσθημα ενοχής που συχνά στοιχειώνει όσους θρηνούν. «Όταν χάνεις κάποιον, πάντα βρίσκεις ένα ποσοστό ευθύνης, ένα ‘κάτι δεν έκανα καλά’», δήλωσε, εξηγώντας πώς εκείνη την περίοδο αναζήτησε παρηγοριά στη θρησκεία. «Έμπλεξα με τη θρησκεία. Προσευχήθηκα, φόρεσα σταυρούς, έκανα τάματα, πήγα σε μοναστήρια πάρα πολύ. Πριν την εγκαταλείψω ως απάγκιο ψυχής, την εμπιστεύτηκα πολύ», εξομολογήθηκε, μοιράζοντας μάλιστα μια συγκινητική ιστορία για μια «συμφωνία» που είχε κάνει με τον Θεό σε νεαρή ηλικία.

Παρότι η Σοφία Μουτίδου διευκρίνισε πως δεν διαγνώστηκε ποτέ με κατάθλιψη, αποκάλυψε πως χρειάστηκε φαρμακευτική αγωγή για να αντιμετωπίσει έντονες κρίσεις πανικού. «Αυτό που με οδήγησε στα αντικαταθλιπτικά ήταν οι πανικοί. Κατάθλιψη δεν διαγνώστηκα ποτέ», σημείωσε.

Ιδιαίτερα φορτισμένη υπήρξε η τοποθέτησή της σχετικά με τις εμπειρίες κακοποίησης που έχει υποστεί. Μίλησε με σθένος για τη συναισθηματική κακοποίηση στην παιδική της ηλικία, περιγράφοντας ένα αυταρχικό μητρικό περιβάλλον και μια ατμόσφαιρα διαρκούς πίεσης. «Βεβαίως έχω κακοποιηθεί. Ήταν συναισθηματική κακοποίηση. Δεν έφαγα τη σφαλιάρα του αιώνα, αλλά ήμουν από τα παιδιά που τρώγαμε ξύλο», περιέγραψε χαρακτηριστικά.

Όταν η συζήτηση στράφηκε στον καλλιτεχνικό χώρο, η ηθοποιός έκανε λόγο για εργασιακό bullying και ακραία περιστατικά βίας. «Έχω δει κακοποιήσεις, να με βρίζουν χυδαία, να έχουν πέσει πάνω μου να με δείρουνε», ανέφερε, αποκαλύπτοντας τις προσπάθειές της να αναδείξει τους εργασιακούς θύτες, οι οποίες όμως δεν απέδωσαν. «Στη σεξουαλική κακοποίηση τα κορίτσια οργανώθηκαν. Στην εργασιακή δεν μπορέσαμε να οργανωθούμε», τόνισε.

Συγκλονιστική ήταν επίσης η αφήγησή της για τη διαχείριση του θανάτου του συζύγου της, με πρωταρχικό γνώμονα την προστασία και την ψυχική υγεία της κόρης τους. «Δύο ώρες μετά τον θάνατό του, έψαξα στο Google ‘πένθος και παιδί’», είπε, εξηγώντας πως απευθύνθηκε άμεσα στο κέντρο στήριξης «Μέριμνα». «Πριν το ανακοινώσω στη Δήμητρα, έπρεπε να μάθω πώς να το κάνω. Είπα ‘δεν είμαι αρμόδια, υπάρχουν άλλοι αρμόδιοι’», ανέφερε, περιγράφοντας την έναρξη μιας μακράς και δύσκολης θεραπευτικής διαδρομής για την ίδια και την κόρη της.