Οι αδελφές Ράντη μιλούν για τη μάχη με τον καρκίνο και τη διπλή μαστεκτομή
Βαλεντίνη και Αγάθη Ράντη μοιράζονται την συγκινητική τους εμπειρία, στέλνοντας μήνυμα δύναμης σε γυναίκες που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.
Οι αδελφές Βαλεντίνη και Αγάθη Ράντη αποκάλυψαν στην εκπομπή “Super Κατερίνα” και την δημοσιογράφο Ελισάβετ Οικονόμου, την δύσκολη μάχη που έδωσαν με τον καρκίνο του μαστού, μιλώντας ανοιχτά για την απόφασή τους να υποβληθούν σε διπλή μαστεκτομή. Στόχος τους, όπως δήλωσαν, είναι να προσφέρουν δύναμη και κουράγιο σε άλλες γυναίκες που βρίσκονται αντιμέτωπες με παρόμοια διλήμματα.
“Μιλάμε σήμερα για να δώσουμε όλη τη δύναμή μας και την ενέργειά μας σε γυναίκες που μπορεί να έχουν περάσει μια αντίστοιχη εμπειρία ή να το σκέφτονται”, ανέφερε χαρακτηριστικά η Βαλεντίνη Ράντη, εξηγώντας ότι υπήρξαν ανησυχητικές ενδείξεις στον μαστό που δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Η Αγάθη Ράντη συμπλήρωσε πως το ιατρικό ιστορικό της οικογένειας ήταν επιβαρυμένο, σημειώνοντας: “Υπήρχαν εκτεταμένες βλάβες στον μαστό. Πρώτα εγώ ξεκίνησα την ιστορία, βεβαρυμένη, που ο γιατρός είπε ότι στο μέλλον μπορεί όλα αυτά να εξελιχθούν σε κάτι κακό”.
Οι δύο αδελφές αποκάλυψαν ότι υποβλήθηκαν σε διπλή μαστεκτομή και επακόλουθη αποκατάσταση στις 3 Δεκεμβρίου. Η πολύωρη χειρουργική επέμβαση, που διήρκεσε περίπου 5,5 ώρες, πραγματοποιήθηκε με την Βαλεντίνη να ακολουθεί την Αγάθη στο χειρουργείο. Και οι δύο εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους στον γιατρό τους, ο οποίος τις στήριξε από την πρώτη στιγμή.
Σχετικά με την περίοδο της ανάρρωσης, η Βαλεντίνη Ράντη παραδέχτηκε ότι το πρώτο διάστημα ήταν απαιτητικό. “Το πρώτο δεκαήμερο ήταν λίγο δύσκολο, με σωληνάκια και παροχετεύσεις, αλλά δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο μπορεί να το φαντάζεται κάποιος. Είναι κάτι που αντιμετωπίζεται”, τόνισε, αποφεύγοντας την ωραιοποίηση της κατάστασης.
Ιδιαίτερη αναφορά έκαναν στη στήριξη της μητέρας τους, την οποία χαρακτήρισαν καθοριστική. “Η μαμά μας είναι ο φάρος μας”, είπε συγκινημένη η Βαλεντίνη, με την Αγάθη να προσθέτει: “Στα 46 μας μάς ξαναγέννησε. Κοιμόταν στον καναπέ δίπλα μας, μας μιλούσε, μας έδινε θάρρος. Μας χάιδευε τα μαλλιά όταν κλαίγαμε. Κλάψαμε πολύ, δεν είναι όλα εύκολα”.