Τάσος Χαλκιάς: Ο ρόλος του πατέρα, η ταινία “Καποδίστριας” και η πορεία 54 ετών στο θέατρο
Ο αγαπημένος ηθοποιός μιλά για την ανατροφή των παιδιών του, το όραμα του Γιάννη Σμαραγδή και τις διαφορές της τηλεόρασης του χθες με το σήμερα.
Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;», ο Τάσος Χαλκιάς μίλησε για την πατρότητά του, τη συμμετοχή του στην ταινία «Καποδίστριας» και την πολυετή πορεία του στο θέατρο.
«Θέλω να πιστεύω ότι υπήρξα αρκετά καλός πατέρας στο βαθμό που μπορούσα να έχω επαφή με τα παιδιά μου, ιδιαίτερα στα νιάτα τους», ανέφερε ο ηθοποιός, εξηγώντας ότι κατά τη γέννηση και τα πρώτα τους χρόνια, βρισκόταν σε πλήρη επαγγελματική δραστηριότητα. «Δεν υπήρξα αυστηρός, με την έννοια να επιβάλλω τιμωρίες ή να σηκώνω τη φωνή, πράγμα που εγώ το δέχτηκα πάρα πολύ από τον πατέρα μου».
Ο Τάσος Χαλκιάς αποκάλυψε ότι ο δικός του πατέρας υπήρξε αρκετά αυστηρός, φτάνοντας στο σημείο να τον τιμωρεί σωματικά. «Θα μπορούσε να μου έχει μείνει και μία κακή συνήθεια, γιατί εγώ έτρωγα ξύλο μέχρι που ήμουν μεγάλο παιδί. Καλώς ή κακώς αυτά είναι άλλα ζητήματα, γιατί εκείνες τις εποχές “σήκωνε” άλλες συμπεριφορές. Πολλές φορές με ρωτάνε “δηλαδή σας κακοποιούσε ο πατέρας σας;” και λέω “όχι, καθόλου, μου συμπεριφερόταν όπως έπρεπε για να γίνω καλό παιδί”», σημείωσε.
Σχετικά με την ταινία «Καποδίστριας», στην οποία πρωταγωνιστεί, ο Τάσος Χαλκιάς τόνισε: «Εμείς που δουλέψαμε για αυτή την ταινία, καταλάβαμε το όραμα του Γιάννη Σμαραγδή και ήμασταν πολύ κοντά του, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές. Λογικά συζητιέται η ταινία, γιατί αφορά τους Έλληνες και τους νεότερους που είναι ανιστόρητοι, χωρίς να το θέλουν οι ίδιοι. Οι παλαιότερες γενιές είχαν την πληροφορία, αν όχι τη γνώση».
Ο γνωστός ηθοποιός, που κλείνει 54 χρόνια στο θέατρο, παραδέχτηκε ότι η πορεία του δεν ήταν εύκολη. «Μεγαλώνοντας, η όρεξη και οι επιλογές είναι άλλες. Δεν είναι μόνο το θέατρο η δουλειά μας. Είμαι πιο ευτυχισμένος στο θέατρο απ’ ότι σε ένα τηλεοπτικό πλατό, γιατί είναι ο χώρος μου», δήλωσε, φέρνοντας ως παράδειγμα την τηλεόραση: «Είμαι από τη δημιουργία της κρατικής τηλεόρασης, με το Θέατρο της Δευτέρας. Σήμερα είναι τόσο μοιρασμένη η πίτα που ένα 17% φαίνεται τεράστιο ποσοστό, ενώ τότε κάναμε 63%».