Τα σκυλιά αντικαθιστούν τα παιδιά στη σύγχρονη κοινωνία, σύμφωνα με άρθρο

Μια πρωτοποριακή άποψη, που δημοσιεύθηκε στο Independent, προτείνει ότι τα σκυλιά αναλαμβάνουν ολοένα και πιο πρωταγωνιστικό ρόλο στη σύγχρονη κοινωνία, φτάνοντας να αντικαθιστούν τα παιδιά. Το άρθρο, γραμμένο από τον Jack Birkett, επικεντρώνεται στη μείωση των γεννήσεων στη Βρετανία, το υπέρογκο κόστος στέγασης και την τάση μιας γενιάς να αναβάλλει ή να αποφεύγει εντελώς την απόκτηση απογόνων, με τα σκυλιά να καλύπτουν αυτό το συναισθηματικό κενό.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η μεταμόρφωση αυτή είναι εμφανής σε πολλαπλά επίπεδα. Τα σκυλιά διοργανώνουν πάρτι γενεθλίων, φορούν θεματικά ρούχα, απολαμβάνουν εξατομικευμένη διατροφή, έχουν επαγγελματικές φωτογραφήσεις και συνεργασίες με brands. Αυτές οι εκδηλώσεις, που προβάλλονται ως απόδειξη αγάπης, στην πραγματικότητα αντανακλούν μια έντονη συναισθηματική ανάθεση. Στο διαδίκτυο, τα σκυλιά αποκαλούνται “γιος μου”, “μωρό μου” ή “όλος ο κόσμος μου”, ενώ συχνά μεταφέρονται σε καροτσάκια για μωρά.

Η ιδέα ενός “καλού σκύλου” έχει επίσης υποστεί παράξενη παραμόρφωση. Ο ιδανικός σκύλος θεωρείται πλέον ο υπάκουος, ο σιωπηλός, αυτός που απορροφά το “ανθρώπινο χάος” χωρίς να το αντανακλά. Αυτή η προσέγγιση, όπου τιμούμε τους σκύλους όταν συμπεριφέρονται λιγότερο σαν ζώα και περισσότερο σαν “συναισθηματικά έπιπλα”, εγείρει προβληματισμούς. Οποιαδήποτε έκφραση “σκυλίσιας” συμπεριφοράς, όπως ενθουσιασμός ή αντίσταση, παθολογικοποιείται γρήγορα.

Ο Birkett επισημαίνει επίσης την αυξανόμενη παρουσία των σκυλιών σε κοινόχρηστους χώρους, όπως καφετέριες, παμπ, τρένα, γραφεία και άλλα μέρη που παραδοσιακά προορίζονταν αποκλειστικά για ανθρώπους. Αυτή η επέκταση, όπου η ευαισθησία προς τα ζώα συχνά συγχέεται με την αδιακρίτως επιεική συμπεριφορά, γίνεται υποχρεωτική για όλους.

Το άρθρο τονίζει ότι μία στις τρεις γειτονιές στην Αγγλία έχει πλέον περισσότερους σκύλους από παιδιά, κάτι που σηματοδοτεί μια δομική αλλαγή στον τρόπο που οργανώνουμε τη ζωή μας. Η μείωση των γεννήσεων, το υψηλό κόστος στέγασης και η αβεβαιότητα στις σχέσεις και την εργασία έχουν δημιουργήσει ένα κενό που καλύπτεται από τον σκύλο: συναισθηματικά πλούσιο, κοινωνικά αποδεκτό και, κυρίως, αναστρέψιμο σε αντίθεση με τα παιδιά.

Για μια γενιά που αναβάλλει τη γονεϊκότητα, οι σκύλοι έχουν γίνει “συναισθηματικοί αντικαταστάτες”. Προσφέρουν άνευ όρων αγάπη χωρίς τις θυσίες και τις μη αναστρέψιμες αλλαγές που απαιτούν τα παιδιά. Η άνοδος του όρου “dinkwad” (double income, no kids, with a dog) αντικατοπτρίζει αυτή την τάση, όπου η δέσμευση σε μακροχρόνιες ανθρώπινες σχέσεις φαντάζει επικίνδυνη και δαπανηρή.

Πίσω από τις χαρούμενες εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κρύβεται ένα πιο δυσάρεστο ερώτημα: είναι αυτή η κατάσταση δίκαιη για τα σκυλιά, το κοινό και τις πόλεις μας; Ο Birkett καταλήγει θέτοντας ένα βαθύτερο ηθικό ζήτημα: χρειαζόμαστε πραγματικά όλοι έναν σκύλο; Ίσως χρειαζόμαστε λιγότερα σκυλιά, αλλά σίγουρα χρειαζόμαστε λιγότερες ψευδαισθήσεις για τον ρόλο τους και μεγαλύτερη ειλικρίνεια για το τι προσπαθούν να αντικαταστήσουν.