Ναταλία Γερμανού: Οδηγώντας στην προσωπική της ζωή – Απώλειες, έρωτες και το όνειρο της Αίγινας

Η Ναταλία Γερμανού, σε μια σπάνια εξομολόγηση, αφήνει στην άκρη τον τηλεοπτικό της ρόλο και μιλά με ειλικρίνεια για όσα διαμόρφωσαν την προσωπικότητά της. Η συζήτηση ξεκινά από τη σχέση ζωής με τον πατέρα της, Φρέντυ Γερμανό, τονίζοντας το βάρος και την περηφάνια που συνοδεύει το όνομά του, καθώς και την απώλεια που, αν και δεν ξεπερνιέται, μαθαίνει κανείς να την κουβαλά.

Η παρουσιάστρια ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, εστιάζοντας στην προσωπική της ζωή: τις δημόσιες σχέσεις, τους έρωτες που άφησαν το αποτύπωμά τους, την ζήλεια, την απιστία και τις επιλογές που, παρόλο που προκάλεσαν πόνο, αποτέλεσαν πηγές διδαχής. Καθώς η κουβέντα προχωρά, σκιαγραφεί μια φουτουριστική εικόνα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με επίκεντρο τη θάλασσα, τα βιβλία και την ουσία. Η Ναταλία Γερμανού αποκαλύπτεται όχι μόνο ως δημόσιο πρόσωπο, αλλά ως γυναίκα που έμαθε να ζει, να χάνει, να αγαπά και, τελικά, να ορίζει η ίδια την ευτυχία της, παρουσιάζοντας τη ζωή της ως “The Full Story”.

«Ακόμα και τώρα η κόρη του Φρέντυ είμαι»

“Ακόμα και τώρα που ο πατέρας μου έχει φύγει από τη ζωή από το 1999, ένα κομμάτι μου πάντα θα είναι η κόρη του. Κι αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν, θα δει ότι ακόμα και τώρα, κομμάτια από τις εκπομπές του Φρέντυ Γερμανού κάνουν την εμφάνισή τους στο TikTok. Όταν έχεις έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο για πατέρα, έναν άνθρωπο που άφησε παρακαταθήκη τόσα βιβλία και εκπομπές, είναι αναπόφευκτο να νιώθεις το βάρος της κληρονομιάς του. Είναι ένα βάρος που το κουβαλάς με υπερηφάνεια.”

“Ο μπαμπάς μου ήταν αυστηρός και πολύ απαιτητικός από εμένα. Ενώ ήταν και ενθαρρυντικός, η αυστηρότητα και οι απαιτήσεις του κυριαρχούσαν. Μου έλεγε πάντα: ‘Δούλευε, δούλευε, δούλευε. Θέλω να δουλεύεις πολύ και να μην ξεχνάς την καλοσύνη σου.’ Δουλειά και καλοσύνη, αυτές ήταν οι αρχές του. Δεν ξέρω τι θα μου έλεγε σήμερα, μια που έφυγε όταν ακόμα παρουσίαζα το ‘Mega Star’. Δεν πρόλαβε να με δει στην ουσιαστική μου τηλεοπτική πορεία, σε μια ζωντανή εκπομπή που θα κατανόησε τον τρόπο που εκφέρω λόγο, τις απόψεις μου και την πορεία μου στον χώρο. Στο ‘Mega Star’, μου έλεγε ‘εντάξει, καλή είσαι’, αλλά δεν ενθουσιάστηκε κιόλας.”

“Μετά τη γιαγιά μου, που ουσιαστικά με μεγάλωσε, η οποία ήταν ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω την υγιή, αγαπημένη και τρυφερή μου ανατροφή, είχα ένα πολύ δυνατό δέσιμο με τον πατέρα μου. Ήμασταν συμβατά πλάσματα, καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον και, το σημαντικότερο, δικαιολογούσαμε ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Αυτό μας βόλευε και τους δύο.”

«Τον έβλεπα να φεύγει σιγά-σιγά και αυτό με σκότωνε»

“Η περίοδος της ασθένειας του πατέρα μου ήταν η πιο δύσκολη. Η εικόνα του, όταν τον επισκεπτόμουν στο νοσοκομείο και τον έβλεπα να φεύγει σιγά-σιγά, κάθε εβδομάδα και λίγο, ήταν οδυνηρή. Αυτό με σκότωνε, περισσότερο κι από τη μέρα που μου είπε η μητέρα μου: ‘Τελείωσε. Έφυγε ο μπαμπάς.'”

“Τον τελευταίο μήνα της ζωής του, οι συζητήσεις μας δεν αφορούσαν την επαγγελματική του ζωή, αλλά τη ζωή γενικότερα. Προσπαθούσε να μου αποσπάσει την υπόσχεση ότι δεν θα περνούσα πολύ χρόνο κλαίγοντας και υποφέροντας. Μου είπε: ‘Θέλω να μου χαμογελάς όταν φύγω’, γνωρίζοντας ότι ο χρόνος του μετρούσε αντίστροφα. Και πρόσθεσε: ‘Κι εσύ, επίσης, θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα ζήσεις και δεν θα επιβιώσεις απλά’.”

“Το πρώτο, δηλαδή το να χαμογελάω, δεν το κατάφερα αμέσως. Οι πρώτες εβδομάδες ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Σιγά-σιγά, όμως, προσπαθώντας να θυμηθώ την υπόσχεσή μου, άρχισα να προσπαθώ να είμαι πιο χαμογελαστή, λέγοντας του εσωτερικά: ‘Τώρα που χαμογελάω, το κάνω με κόπο, αλλά χαμογελάω για σένα’.”

“Καμαρώνω πάρα πολύ όταν ακούω καλά λόγια για τον πατέρα μου. Έχω φίλους, παιδιά διάσημων γονέων, που ενοχλούνται όταν τους ρωτούν συνεχώς για τους γονείς τους. Εγώ, αντίθετα, χαίρομαι. Κάθε φορά που κάποιος μου λέει κάτι καλό για τον πατέρα μου, είτε μπαίνω σε ένα ταξί, είτε σε έναν χώρο, νιώθω σαν να μου λένε ότι είμαι η καλύτερη στον κόσμο. Δεν είναι ανταγωνιστική η σχέση γονιού-παιδιού. Προτιμώ να μου πείτε κάτι καλό για εκείνον, παρά για μένα. Τον κουβαλάω μέσα μου, είναι κομμάτι μου, και χαίρομαι να ακούω γι’ αυτόν.”

“Ταυτόχρονα, κατάφερες και είσαι η Ναταλία. Είσαι περισσότερο η Ναταλία απ’ ό,τι η ‘κόρη του Γερμανού’ στον κόσμο. Άρα, νομίζω ότι το δεύτερο που σου είπε, το έκανες.”

“Το δεύτερο, ναι. Το έκανα.”

«Για πολλά χρόνια η προσωπική μου ζωή ήταν καμπριολέ»

“Όταν δίνεις τροφή, είναι αναμενόμενο τα μέσα να γράφουν. Ακόμα και αν γράφονται πράγματα που δεν ισχύουν, αυτό συμβαίνει και τώρα. Όταν ένα μέσο αποφασίζει να γράψει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, θα το κάνει. Μου έχει τύχει πολλές φορές να με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι και να μου λένε: ‘Είσαι εξώφυλλο στο τάδε περιοδικό.’ Και να απαντώ: ‘Πάλι; Τι έχω κάνει αυτή τη φορά;’ Και μου λένε: ‘Έχουν μια φωτογραφία σου από τα μπουζούκια και γράφουν: “Έξαλλη η Γερμανoύ με τον σύντροφό της, τον έπιασε να κοιτάζει μία σερβιτόρα”.’ Φοβεροί τίτλοι, φοβερά πράγματα. Αλλά, όπως και να ‘χει, για όλα φταίω εγώ, γιατί η προσωπική μου ζωή για πολλά χρόνια ήταν… καμπριολέ.”

“Λέω ‘καλά να πάθω’, γιατί για πολλά χρόνια η προσωπική μου ζωή ήταν σαν ένα ξεσκέπαστο αμαξάκι. Όποιος ήθελε περνούσε και έριχνε μια ματιά. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η ιδιωτική ζωή έχει λόγο που λέγεται ιδιωτική. Πρέπει να παραμένει ιδιωτική, αλλιώς να την κάνουμε δημόσια.”

“Άρα, δηλαδή, δεν θα έπρεπε, ας πούμε, να πας σε ένα νυχτερινό κέντρο με τον σύντροφό σου;”

“Μπορείς να πας, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι την επόμενη μέρα θα δημοσιευτεί. Αν δεν θες να συμβεί αυτό, υπάρχουν πολύ ωραία ταβερνάκια στα Λεγρενά, να πας να φας καλαμαράκια μια καθημερινή το βράδυ.”

«Με ενόχλησαν μία-δυο φορές που συνέδεσαν τ’ όνομά μου με ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα ερωτική σχέση»

“Καθόλου. Απλά μου τους ‘κόλλησαν’ και αυτούς. ‘Βρήκαμε πέντε-έξι, πάρε κι αυτόν να τον βάλουμε κι αυτόν στο πάνθεον.’ Και ακόμα και τώρα, γίνονται αφιερώματα, ‘Οι γνωστοί διάσημοι σύντροφοι της Ναταλίας’, και λέω ‘Παναγία μου, τι θα διαβάσω πάλι;’, βάζοντας τρία-τέσσερα ονόματα που ήταν και άλλους τρεις που δεν υπήρξαν ποτέ τίποτα.”

“Σε ενοχλεί αυτό; Ότι μπορεί να γίνει αφιέρωμα με τους γνωστούς συντρόφους της Ναταλίας; Δηλαδή, θα άλλαζες όλη τη διαχείριση τώρα;”

“Γιώργο, αυτά έγιναν. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι, να τους έχει ο Θεός καλά, γιατί πέρασα όμορφα μαζί τους και να είναι ευτυχισμένοι στη ζωή τους. Δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως.”

“Για αυτούς τους λόγους, δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για την προσωπική σου ζωή τα τελευταία χρόνια;”

“Για αυτούς ακριβώς τους λόγους.”

“Άρα, υπάρχει προσωπική ζωή. Είσαι καλά στην προσωπική σου ζωή;”

“Υπάρχει! Μπορεί να μην υπάρχει για δέκα συναπτά έτη, μπορεί να υπάρχει τρία έτη, να μην υπάρχει ένα και μετά να ξαναυπάρχει για δύο. Αλλά είμαι καλά γενικά και θέλω να σου πω ότι έχω φτάσει στο πολυπόθητο στάδιο που πάντα επεδίωκα: να είμαι καλά, είτε μόνη μου, είτε σε σχέση.”

«Ο έρωτας δεν ήρθε μόνο μία φορά – Θα άλλαζα κάτι σε μία συγκεκριμένη σχέση»

“Ήρθε περισσότερες φορές. Για κάποιους ανθρώπους, ο έρωτας έρχεται μόνο μία φορά και κρατάει για πάντα, αλλά για μένα ήταν περισσότερες από μία.”

“Αν γύρναγες πίσω τον χρόνο, κάποια από τις γνωστές σχέσεις σου που ξέρουμε, θα άλλαζες κάτι; Θα έλεγες: ‘Αν ξεκινούσα τώρα, θα ήθελα να την κρατήσω περισσότερο;’ ”

“Ίσως ναι. Θα άλλαζα κάτι σε μία συγκεκριμένη σχέση. Αλλά όπως λένε τα βιβλία: ‘Trust the process’. Άρα, για να μην έγινε, σημαίνει ότι δεν έπρεπε να έχει γίνει, και είμαι καλύτερα έτσι όπως είμαι τώρα.”

“Για κάποια από τις σχέσεις σου έχεις μετανιώσει;”

“Όχι. Για καμία. Ο κάθε άνθρωπος που ήρθε στη ζωή μου, ήρθε για κάποιο λόγο. Έπαιξε έναν ρόλο. Μπορεί να ήταν πρωταγωνιστικός, μπορεί να ήταν μικρότερος. Δεν έχει σημασία. Πάντως, ήταν ένας ρόλος ουσίας και πραγματικά τους ευγνωμονώ όλους. Γιατί όλοι κάτι έδωσαν, ακόμα και σκληρό μάθημα να ήταν, χαίρομαι που το πήρα.”

“Τι είναι το πιο ακραίο που θυμάσαι να έχεις κάνει για έναν έρωτα; Ακραίο, όχι απαραίτητα κακό.”

“Δεν έχω πάει σε άλλη ήπειρο, Γιώργο. Έγραψα ένα τραγούδι. Δεν δισκογραφήθηκε, αλλά επιστράτευσα συνθέτη, τραγουδιστή, στούντιο… Γνωστά ονόματα όλα. Έγινε ένα CD, κόπηκε ένα, στάλθηκε και είπαμε ‘αυτό είναι για σένα’.”

“Υπάρχει αυτό το CD; Το έχει ο κάτοχός του;”

“Ναι, το έχει.”

“Δεν έχεις σκεφτεί ποτέ να το δώσεις στη δημοσιότητα;”

“Δεν ξέρω. Προς το παρόν, το έχει μόνο εκείνος. Θα δούμε, αν στην πορεία γίνει και τραγούδι…”

“Ήταν μπαλάντα;”

“Ήταν μπαλάντα, ναι.”

«Ζήλευα πολύ… έλλειψη αποδοχής… ήμουν αφόρητη»

“Έχεις παραδεχτεί ότι ζήλευες παλαιότερα πολύ.”

“Πάρα πολύ, όταν ήμουν πιο μικρή.”

“Γιατί πιστεύεις, Ναταλία, ότι ζήλευες τόσο πολύ τότε;”

“Η ψυχολόγος μου λέει ότι ήταν απόρροια των παιδικών χρόνων, φόβος απόρριψης, έλλειψη αποδοχής, όλα αυτά που μέχρι να γίνεις 35-40 και να πατήσεις στα πόδια σου, σκάνε σαν εκρήξεις ζήλειας και κτητικότητας.”

“Υπήρχε δηλαδή, μία περίοδος στη ζωή σου εκείνα τα χρόνια που όταν ερωτευόσουν κάποιον, πήγαινες παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε;”

“Ναι, γιατί φοβόμουν την εγκατάλειψη. Έβλεπα μπροστά μου την εγκατάλειψη.”

“Μπορεί να χώρισες εξαιτίας αυτού κάποια στιγμή;”

“Όχι.”

“Δεν το είχες φτάσει δηλαδή σε σημείο να είναι αφόρητο;”

“Όχι, όχι. Αλλά ζήλεια, ζήλεια… πρέπει να ήμουν ανυπόφορη σε κάποιους ανθρώπους.”

“Απιστία έχεις βιώσει εν γνώσει σου;”

“Ναι.”

“Χώρισες μετά από αυτό;”

“Όχι. Ήταν πολύ σοβαρή η σχέση, δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις. Μου είπε ότι δεν ήταν ερωτευμένος μαζί μου, αλλά μια στιγμή αδυναμίας. Τα ζύγισα, σκέφτηκα αν θέλω να σώσω τη σχέση ή τον εγωισμό μου, και προτίμησα να σώσω τη σχέση.”

“Συνεχίστηκε για καιρό η σχέση αυτή μετά;”

“Ναι.”

“Εσύ έχεις απιστήσει;”

“Ναι.”

“Τελείωσες τη σχέση μετά από την απιστία;”

“Ναι. Πιστεύω ότι όλοι, εν δυνάμει, έχουμε την επιθυμία να ξενοκοιτάξουμε. Κάποιοι συνεχίζουν χωρίς ενοχές, κάποιοι δεν θέλουν να συνεχίσουν τη σχέση. Εγώ, από τη στιγμή που απίστησα, απάτησα τον άνθρωπο με τον οποίον ήμουν ‘μπετό’, ήθελα να διακόψω.”

“Όταν σου συμβαίνει κάτι πολύ ευχάριστο ή πολύ δυσάρεστο, ποιος είναι ο πρώτος που παίρνεις τηλέφωνο να το πεις;”

“Τη μαμά μου, την πιο στενή μου φίλη την Ελένη, και τον σύντροφό μου, αν έχω. Ή μπορεί να μην πάρω κανέναν και να θελήσω να το διαχειριστώ μόνη μου. Ανάλογα το θέμα.”

“Υπάρχει άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για σένα;”

“Ναι, υπάρχει. Ένα-δυο άτομα… δυο-τρεις, ας πούμε, που τα ξέρουν όλα.”

“Άρα, νιώθεις ότι κάποια κομμάτια πια όλα της Ναταλίας, πρέπει κάπου να τα μοιραστείς;”

“Ναι, σωστό.”

«Το «Για σένα» του Νότη Σφακιανάκη είναι δικό μου;»

“Το είχα γράψει σκεπτόμενη τον Νότη Σφακιανάκη. Ήξερα τι είδους τραγουδιών και στίχων του αρέσουν, και έγραψα αυτό το τραγούδι για εκείνον.”

“Καθώς ολοκληρώνουμε, πώς έχεις φανταστεί την απόλυτη ευτυχία για την Ναταλία Γερμανoύ στην επόμενη φάση της;”

“Ήδη ο Καπουτζίδης μου ψάχνει σπίτι στην Αίγινα. Θάλασσα, μεγάλος χώρος γύρω-γύρω, κήπος μεγάλος, σκυλιά, γάτες, λάπτοπ, βιβλία.”

“Ανθρώπινο στοιχείο στην παρέα;”

“Ναι, εννοείται. Αλλά σου έδωσα την εικόνα. Θάλασσα.”

“Αυτό θα είναι η πραγματική ευτυχία για τη Ναταλία Γερμανoύ;”

“Η απόλυτη. Η απόλυτη.”