Η Μέλπω Ζαρόκωστα και η νοσταλγία για το χειροκρότημα

Η απουσία της σκηνής και του ζεστού χειροκροτήματος του κοινού ήταν, σύμφωνα με την ίδια, αυτό που της στοίχισε περισσότερο στη ζωή της. Η σπουδαία ηθοποιός Μέλπω Ζαρόκωστα, σε μια από τις τελευταίες της δημόσιες εμφανίσεις, αποκάλυψε με ειλικρίνεια τις σκέψεις της για την απόφασή της να μετακομίσει σε γηροκομείο.

Έναν χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, η κυρία Ζαρόκωστα βρέθηκε μπροστά στην κάμερα, από τον χώρο που επέλεξε να ζήσει τα τελευταία της χρόνια, εξηγώντας ότι η μετακόμιση στο γηροκομείο ήταν μια συνειδητή επιλογή, χωρίς καμία πίεση, καθώς εκεί ένιωθε ασφάλεια και ηρεμία. «Νιώθω άνετα εδώ, γιατί το έκανα με την καρδιά μου», είχε δηλώσει, αναφερόμενη στη νέα της καθημερινότητα. Όταν ο δημοσιογράφος της μετέφερε την αγάπη του κόσμου, εκείνη συγκινημένη απάντησε: «Κι εγώ τα αγαπάω τα παιδάκια μου».

Παρότι είχε αποδεχτεί τη νέα φάση της ζωής της, η κα Ζαρόκωστα δεν έκρυψε ποτέ τι της έλειπε περισσότερο. «Μου λείπει πάρα πολύ το χειροκρότημα», είχε πει, υπογραμμίζοντας τη διαρκή σύνδεσή της με το κοινό. Σε πιο προσωπικό τόνο, αναφέρθηκε στον φόβο της απομόνωσης, χαρακτηρίζοντάς τον ως «τη χειρότερη αγωνία της ζωής μου να είμαι ολομόναχη στα όρη και στα βουνά». Η ανάγκη για επαφή με τους ανθρώπους ήταν για εκείνη πρωταρχικής σημασίας.

Η παρουσία του γιου της, Αλέξανδρου Παγουλάτου, ήταν καθοριστική. Με χιούμορ, είχε πει: «Ο γιος μου είναι από πάνω μου συνεχώς. Αυτό του έλειπε». Ο κ. Παγουλάτος, που βρισκόταν στο πλευρό της κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, περιέγραψε τη μητέρα του ως μια βαθιά κοινωνική γυναίκα, ανυπόμονη και δραστήρια, που δεν άντεχε την ακινησία. «Η Μέλπω ήταν στη ζωή της ο άνθρωπος που ξυπνούσε το πρωί, έβγαινε από το σπίτι και γύρισε το βράδυ», είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας γιατί το περιβάλλον του γηροκομείου, με τις εναλλαγές, τις εκδηλώσεις και τις επισκέψεις, τής ταίριαζε περισσότερο από μια μοναχική καθημερινότητα στο σπίτι. «Ήταν σκληρό να είναι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, όσο καλή κι αν είναι η φροντίδα», συμπλήρωσε.