Μοναχές από τη Συρία μιλούν για πόλεμο και πίστη στη «Μονή της Αγίας Κυριακής»
Συγκλονιστικές μαρτυρίες γυναικών που βρήκαν καταφύγιο στη Βέροια, φέρνοντας μαζί τους την ιστορία ενός κατεστραμμένου Χαλεπίου και την ελπίδα για επιστροφή του Μητροπολίτη τους.
Στις 23:30 Μεγάλη Τετάρτη και Μεγάλη Πέμπτη, ο Σταύρος Θεοδωράκης μέσα από την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» στον Alpha, ανοίγει τις πόρτες δύο ιδιαίτερων γυναικείων αδελφοτήτων στη Μακεδονία, στη Βέροια και στις Σέρρες. Το επίκεντρο της προσοχής τίθενται οι μαρτυρίες, τα διακονήματα, τα εργόχειρα, οι προσευχές και οι ευλαβικές σιωπές των κοριτσιών που επέλεξαν να φορέσουν ράσο.
Σε μια γωνιά του κάμπου της Βέροιας, πίσω από τις ανθισμένες ροδακινιές, βρίσκεται η Μονή της Αγίας Κυριακής. Η μονή αυτή, που πριν από χρόνια είχε ερημώσει με μόλις δύο μοναχές, γνώρισε μια νέα αρχή το 2013, όταν μια αδελφότητα από το Χαλέπι της Συρίας εγκαταστάθηκε εκεί, φέρνοντας μαζί της τις εμπειρίες του πολέμου.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης συνάντησε τις μοναχές που έζησαν τον εφιάλτη του πολέμου και κατέγραψε τις συγκινητικές ιστορίες τους. Πρόκειται για γυναίκες σπουδασμένες σε πανεπιστήμια της Συρίας, με σπουδές που καλύπτουν από Καλές Τέχνες έως Οικονομικά, προερχόμενες από παλιές χριστιανικές οικογένειες, και οι περισσότερες με μεταπτυχιακούς τίτλους από την Ελλάδα. Οι κάμερες των «Πρωταγωνιστών» κατέγραψαν ένα μοναδικό πάντρεμα αραβικών ύμνων, ψαλμωδιών και ελληνικών προσευχών, σε μια έκφραση βαθιάς πνευματικότητας.
Παρά τη γαλήνη που προσφέρει η μοναστική ζωή, οι μοναχές βιώνουν μια έντονη αίσθηση απουσίας, εστιάζοντας στον Παύλο, τον Μητροπολίτη Χαλεπίου, ο οποίος πριν από 13 χρόνια απήχθη από τζιχαντιστές του ISIS. Η μεγαλύτερη ευχή τους είναι η αναφορά του ονόματός του στην εκπομπή, ως ζώντος, καθώς διατηρούν ακλόνητη την πίστη στην επιστροφή του πνευματικού τους πατέρα.
Αποσπάσματα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους:
«Παιδί ήμουν όταν έδειξα τις ζωγραφιές μου στον πατέρα Παύλο και αυτός μου συνέστησε να πάω στην Καλών Τεχνών», ανέφερε η Αδελφή Γερασίμη.
«Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τις μέρες του πολέμου. Συνέχεια είχαμε καταστροφές αλλά και απώλειες ανθρώπων», δήλωσε η Γερόντισσα Μαρία, Ηγουμένη της Μονής.
«Το μοναστήρι μας στο Χαλέπι ζούσε από τις εικόνες που αγιογραφούσε, κι από το ραφείο που ράβαμε άμφια. Στον πόλεμο, αυτά τελείωσαν. Οι άνθρωποι δεν είχαν ψωμί», περιέγραψε η Αδελφή Θέκλα.
«Ο Δεσπότης Παύλος μας έλεγε: η χαρά στον άνθρωπο είναι μια απόφαση. Όταν δεν είμαστε χαρούμενοι σε αυτή την ζωή είναι αμαρτία απέναντι στον Θεό και στην αγάπη Του», συμβούλευσε η Αδελφή Σιλουανή.