Ο Πέτρος Μαυρογιαννίδης μιλάει για την πατρότητα και τις ενοχές του

Ο Πέτρος Μαυρογιαννίδης, γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής της «Αθλητικής Κυριακής», βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Μαμά-δες» της Δημόσιας Τηλεόρασης, όπου μοιράστηκε προσωπικές στιγμές και σκέψεις σχετικά με την πατρότητα και τους δύο γιους του, εννέα και έντεκα ετών.

Ο παρουσιαστής εξομολογήθηκε τις συχνές ενοχές που νιώθει λόγω των πολλών ωρών απουσίας από το σπίτι, τονίζοντας παράλληλα την αυξημένη αντίληψη των σημερινών παιδιών. «Τα παιδιά θεωρώ ότι σήμερα είναι πιο έξυπνα από ό,τι ήμασταν εμείς και ελπίζουμε ότι και τα επόμενα θα είναι ακόμα περισσότερο και πάει λέγοντας. Οπότε νομίζω ότι πλέον προσαρμόζονται κι αυτά περισσότερο στην έλλειψη χρόνου από τους γονείς», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Μαυρογιαννίδης επεσήμανε ότι η καθημερινή ρουτίνα, όπου γονείς και παιδιά αντιλαμβάνονται την ανάγκη για εργασία, συμβάλλει στην άμβλυνση αυτών των ενοχών. «Βλέπουν, δηλαδή, ότι μαμά και μπαμπάς δουλεύουν πολύ, λείπουν πολύ από το σπίτι, νομίζω ότι πια τους έχει γίνει συνήθεια. Ότι “σήμερα ο μπαμπάς δουλεύει… τι να κάνουμε τώρα”, ξέρω ‘γω. Και αυτό το πράγμα λίγο σε απενοχοποιεί. Σε κάνει δηλαδή να το πάρεις λίγο πιο μαλακά, το γεγονός ότι απουσιάζεις περισσότερες ώρες», εξήγησε.

Αναφερόμενος στα παιδικά του όνειρα, αποκάλυψε πως πάντα επιθυμούσε να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια και να μεγαλώσει τα παιδιά του με αγάπη και διασκέδαση. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι η πραγματικότητα είναι πιο απαιτητική από ό,τι φανταζόταν. «Εγώ από μικρός έλεγα, βλέποντας και τη δική μου οικογένεια που μεγάλωσα, ότι ήθελα να κάνω κι εγώ οικογένεια. Να κάνω παιδάκια και τα λοιπά, να τα κακομάθω, να περάσουμε ωραία, να γελάσουμε, να κάνουμε, να ράνουμε, να είμαι και λίγο fun dad όσο μπορώ και τα λοιπά. Ε τελικά είναι πολύ πιο δύσκολο από ό,τι το υπολογίζεις», παραδέχτηκε.

Τέλος, ο Πέτρος Μαυρογιαννίδης μίλησε για το άγχος που συνοδεύει την ανατροφή των παιδιών, όπως ο φόβος για ατυχήματα ή τραυματισμούς. «Υπάρχει άγχος: μην πάθει, μην πέσει, μη χτυπήσει. Πιο παλιά κιόλας με έπιανε τρέλα άμα έβλεπα να χτυπάει το σταθερό από το σχολείο! Έλεγα “Ωχ… τι έγινε τώρα; Ή τσακώθηκε με κάποιον ή κάτι έγινε…” και τα λοιπά. Τώρα πια περνάνε τα χρόνια και λίγο το αντιμετωπίζεις πιο χαλαρά. Αλλά ότι υπήρχαν άγχη, φοβίες, υπήρχαν», κατέληξε.