Πρόδρομος Τοσουνίδης: Εξομολογήσεις ζωής και μια συγκινητική οικογενειακή ιστορία
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα για την πορεία του, τις ρίζες του και τις δύσκολες στιγμές φροντίδας αγαπημένων προσώπων.
Σε μία συνέντευξη γεμάτη αυθορμητισμό, εξομολογήσεις και βαθιά συγκίνηση, ο Πρόδρομος Τοσουνίδης φιλοξενήθηκε στο τηλεοπτικό πλατό της Αθηναΐδας Νέγκα στην εκπομπή “Καλύτερα Αργά”. Ο γνωστός ηθοποιός, μιλώντας για την πορεία του μέχρι σήμερα, αναφέρθηκε στις ρίζες του, εξηγώντας την αλλαγή του ονόματός του από Τοσούνογλου σε Τοσουνίδης, μία πράξη που έγινε λόγω της δυσκολίας των προσφύγων να γίνουν αποδεκτοί. “Η γενιά των γονιών μου έχει ζήσει πράγματα που σε εμάς σήμερα μοιάζουν σαν παραμύθι”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Πρόδρομος Τοσουνίδης έκανε μια συγκινητική αναδρομή στα παιδικά του χρόνια, περιγράφοντας τον εαυτό του ως ένα “δύσκολο παιδί”, παραλληλίζοντας την παιδική του ιδιοσυγκρασία με αυτήν του χαρακτήρα από τον “Εξορκιστή”. “Η μαμά μου έλεγε, όταν τσακωνόμασταν και με κυνηγούσε γύρω από το τραπέζι για να με δείρει, ‘από όταν γεννήθηκες είπα, ο φονιάς που δεν φταίει’. Ήθελε να γίνεται το δικό μου”, εξομολογήθηκε.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η αναφορά του σε μία ευαίσθητη οικογενειακή ιστορία, όπου μίλησε για τις στιγμές που χρειάστηκε να αναλάβει τη φροντίδα αγαπημένων του προσώπων, όταν εκείνοι δεν μπορούσαν πλέον να αυτοεξυπηρετηθούν. “Έλεγα στην αδερφή μου, επειδή κάνω και black humor, ότι δεν φανταζόμουν ποτέ πως τους συγγενείς μου που χόρευαν ζεϊμπέκικα και τσιφτετέλια στις μεγάλες οικογενειακές γιορτές, θα ερχόταν η στιγμή που θα τους λούσω και θα τους αλλάξω”, δήλωσε. Η ανάγκη αυτή δεν αφορούσε μόνο τον πατέρα του, αλλά και τρεις θείες του, ενώ αργότερα ανέλαβε τη φροντίδα και της μητέρας του, καθώς κανείς από αυτούς δεν είχε παιδιά και έρχονταν διαδοχικά στο σπίτι.
Με δάκρυα στα μάτια, ο Πρόδρομος Τοσουνίδης υπογράμμισε ότι δεν κατακρίνει όσους δεν μπορούν να αναλάβουν τέτοιες ευθύνες, αλλά τόνισε τη δική του προσπάθεια. “Εγώ είχα την οικονομική δυνατότητα, διαχειριζόμουν τις συντάξεις τους για την καλύτερη νοσηλεία τους, τα φάρμακά τους, οτιδήποτε χρειάζονταν”, ανέφερε. Θυμήθηκε μάλιστα μία σπάνια στιγμή, όταν η θεία του, με ψιθύρους, του είπε: “αυτά που κάνεις εσύ για εμένα, πολύ σε ευχαριστώ”, μία φράση που βίωσε και με τον πατέρα του.