Μίνως Μάτσας: Προσωπικές Μνήμες και Άγνωστες Στιγμές από τη Μαρινέλλα
Ο γνωστός καλλιτέχνης μοιράζεται συγκινητικές αναμνήσεις και χιουμοριστικά στιγμιότυπα από τη σχέση του με τη σπουδαία ερμηνεύτρια.
Η απώλεια της σπουδαίας ερμηνεύτριας Μαρινέλλας συνεχίζει να συγκινεί τον καλλιτεχνικό χώρο, με τον Μίνω Μάτσα να κάνει μια συγκινητική κατάθεση ψυχής στην κάμερα του Πρωινού του ΑΝΤ1, μοιραζόμενος προσωπικές μνήμες και άγνωστες πτυχές από τη σχέση τους.
«Η Μαρινέλλα υπήρξε για μένα ένα συγγενικό πρόσωπο», δήλωσε ο κ. Μάτσας, ανακαλώντας τις πρώτες του εικόνες από την καλλιτέχνιδα. «Τη θυμάμαι στην εταιρεία, όταν βρισκόταν στη Χαριλάου Τρικούπη. Εγώ πρέπει να ήμουν έξι ή επτά χρονών, αλλά θυμάμαι πολύ έντονα την παρουσία της, όταν ερχόταν με τον Τόλη και την Τζωρτίνα, την κόρη της».
Ο ίδιος σκιαγράφησε με γλαφυρότητα την εικόνα που είχε από την Μαρινέλλα, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνιδα. «Θυμάμαι έναν άνθρωπο όμορφο, φωτεινό, γεμάτη ενέργεια και με μια τρομερή καλοσύνη στο χαμόγελό της. Με τα χρόνια, βέβαια, που παρακολουθούσα τις ηχογραφήσεις με τον πατέρα μου, την είδα ως καλλιτέχνιδα, με αυτή τη φωνή που όλη η Ελλάδα γνωρίζει».
Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις του κατέχει μια προσωπική τους συνομιλία, γεμάτη χιούμορ και οικειότητα. «Η άτιμη, μου λέει, έχω περάσει τρεις γενιές. Τον παππού σου, τον πατέρα σου και εσένα. Και εγώ της απαντώ, “πρόσεχε γιατί η τέταρτη γενιά είναι εδώ, ο Σαμουήλ Junior, και πρέπει να τα έχεις καλά μαζί του για να σου κάνει συμβόλαιο”. Οπότε της λέω, δεν είναι τρεις γενιές, είναι τέσσερις. Και μου απαντούσε, “αχ, είμαι η μητέρα Ελλάδα, είμαι η μητέρα Ελλάδα”. Της απαντούσα, “εντάξει, δεν είσαι και σαν την Ακρόπολη”».
Κλείνοντας, ο Μίνως Μάτσας απέδωσε έναν συγκινητικό φόρο τιμής στη σπουδαία ερμηνεύτρια, τονίζοντας τη διαχρονική της παρουσία και την ανεκτίμητη αξία της. «Εγώ νομίζω ότι η Μαρινέλλα είναι ανάμεσά μας. Εδώ, σε αυτό το στούντιο, την τελευταία φορά που ήρθε ήταν το 2024. Ήμασταν μέσα με τον ηχολήπτη και αναρωτιόμασταν, τι είναι αυτή η φωνή; Πραγματικό φαινόμενο. Αυτές οι φωνές βγαίνουν μία φορά στα εκατό χρόνια… Μια τρομερή προσωπικότητα, με μια μοναδική φωνή και εμφάνιση πάνω στη σκηνή, η οποία μοίραζε το φως της και τη μουσική της στους ανθρώπους, αντλώντας χαρά από την αγάπη του κοινού».
«Ας τη θυμόμαστε όπως πραγματικά ήτανε: Γνήσια, αυθεντική, λαμπερή, χαμογελαστή, και με εκείνο το χαμόγελο που, αν το έβλεπες, “τελείωνες”», κατέληξε.