Η Νάνα Μούσχουρη αποχαιρετά την “μεγάλη κυρία” του ελληνικού πενταγράμμου, Μαρινέλλα
Συγκλονισμένη η διεθνούς φήμης τραγουδίστρια μοιράζεται συγκινητικές αναμνήσεις και φωτογραφίες στα social media, μετά την είδηση του θανάτου της αγαπημένης της φίλης.
Τη “μεγάλη κυρία” του ελληνικού τραγουδιού, Μαρινέλλα, που έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 28 Μαρτίου, αποχαιρετά με συγκίνηση η Νάνα Μούσχουρη. Η διεθνούς φήμης ερμηνεύτρια δημοσίευσε στα social media κοινές τους φωτογραφίες από το παρελθόν, συνοδεύοντάς τες με δύο λιτές αλλά βαθιά συγκινητικές προτάσεις: “Μαρινέλλα μου, δε θα χαθείς ποτέ από τις ζωές μας. Θυμάμαι πάντα με αγάπη τα πρώτα μας βήματα. Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου, με απέραντο θαυμασμό, Νάνα”.
Μιλώντας τηλεφωνικά στην εκπομπή “Πρωινό” του ΑΝΤ1, η Νάνα Μούσχουρη δήλωσε εμφανώς συγκινημένη: “Δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα από το σοκ. Κρίμα. Είναι τόσα πολλά χρόνια και είμαι πολύ, πολύ στεναχωρημένη. Γνώρισα τη Μαρινέλλα πολύ νωρίς, στο μεγάλο της σουξέ. Εγώ δεν ήμουν τότε πολύ γνωστή, αλλά την αγαπούσα πάρα πολύ.”
Η Νάνα Μούσχουρη συνέχισε αναφέροντας την περίοδο που ηχογράφησαν μαζί το τραγούδι “Το Μινόρε της Αυγής”. “Όταν αργότερα βγήκα έξω το ’60, την κάλεσα κάποτε και ήρθε και έπαιξε στο BBC μαζί μου. Και περάσαμε πάρα πολύ ωραία τις τρεις-τέσσερις μέρες που κάθισε για να κάνουμε πρόβες, και τελικά κάναμε ένα τραγούδι το οποίο είναι και πολύ σημαντικό, το «Το Μινόρε της Αυγής».”
Επιπλέον, εξέφρασε τη θλίψη της που δεν κατάφερε να επισκεφθεί τη Μαρινέλλα τον τελευταίο χρόνο, όσο εκείνη νοσηλευόταν. “Το γεγονός ότι πριν από ένα χρόνο που έγινε αυτό, από εκείνη τη στιγμή έχω μία θλίψη, γιατί ήθελα να πάω να τη δω και δεν μπορούσα, γιατί ήταν στο νοσοκομείο και δεν ήτανε αρκετά καλά για να δει κόσμο. Κι αυτό μου μένει παράπονο.”
Η σπουδαία τραγουδίστρια κατέληξε εκφράζοντας την ελπίδα της για την ειρήνη της Μαρινέλλας: “Αυτό που μ’ ενδιαφέρει, είναι η τραγουδίστρια κι ο άνθρωπος. Και για μένα ήτανε πολύ αγαπημένη. Αλλά το πιο σημαντικό είναι, εκείνη να βρει την ειρήνη. Και ελπίζω να είναι εκεί που πάει, ευτυχισμένη. Και ποτέ δεν ξέρεις, καμιά φορά, όταν θα φύγω κι εγώ, μπορεί να συναντηθούμε.”