Η Τζένη Καζάκου μιλά για την πρώτη θεατρική συνεργασία με τη μητέρα της, Τάνια Τρύπη

Η Τζένη Καζάκου, με αφορμή τη νέα της θεατρική παράσταση, παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Κορύνα Μανταγαρή. Η νεαρή ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην πρώτη φορά που συμπρωταγωνιστεί στη σκηνή με τη μητέρα της, την καταξιωμένη Τάνια Τρύπη, και στις προκλήσεις που συνεπάγεται αυτή η ιδιαίτερη συνθήκη.

«Είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε θεατρικά», δήλωσε η Καζάκου, προσθέτοντας ότι η τρέχουσα παράσταση είναι η πρώτη όπου μητέρα και κόρη στη ζωή υποδύονται αντίστοιχα μητέρα και κόρη επί σκηνής. «Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα, γιατί και οι δύο, όταν είμαστε επί σκηνής, είμαστε επαγγελματίες, συνάδελφοι και το ωραίο είναι ότι το διατηρούμε», εξήγησε, τονίζοντας ότι η οικειότητα που υπάρχει μεταξύ τους ισορροπεί άψογα με τον επαγγελματισμό. «Είμαστε συνεργάτες, αλλά ταυτόχρονα επειδή έχουμε και αυτή την προσωπική σχέση, είναι πολύ ωραίο. Νιώθουμε αυτή την ασφάλεια η μία την άλλη. Την ώρα που παίζουμε δεν σκέφτομαι ότι είναι η μητέρα μου, αλλά μια συνάδελφος και εκείνη το ίδιο. Τα λέμε μετά, όταν πέσει η αυλαία», συμπλήρωσε. Η Καζάκου περιέγραψε τον χρόνο που περνούν μαζί κατά τη διάρκεια αυτής της συνεργασίας ως «πολύ ιδιαίτερο», αναφέροντας ότι η σχέση τους εξελίσσεται θετικά και σε αυτό το πλαίσιο.

Η αρχική ιδέα για αυτή τη μοναδική συνεργασία προήλθε από τη σκηνοθέτιδα της παράστασης, Θέμιδα Μαρσέλλου. «Η Θέμιδα έχει τρομερές ιδέες, ξέρει τι κάνει, έχει έμπνευση, εμπνέεται και από εμάς και μας αφήνει ελεύθερες. Αυτή η συνθήκη μου αρέσει πολύ. Ήταν επιθυμία μου η συνεργασία μαζί της», ανέφερε η ηθοποιός. Η Καζάκου αποδέχτηκε αμέσως την πρόταση, χωρίς καν να γνωρίζει τις λεπτομέρειες του έργου. «Με το που με πήρε τηλέφωνο, της απάντησα κατευθείαν “πάμε να το κάνουμε”», είπε.

Για τη γνωριμία της με τις υπόλοιπες συναδέλφους της, Μαρίνα Καλογήρου και Μαρία Κωνσταντάκη, ανέφερε ότι τις γνώριζε κοινωνικά, αλλά δεν είχαν συνεργαστεί προηγουμένως. «Από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε και οι τέσσερις, στην πρώτη πρόβα, ήταν σαν να κάναμε το έργο. Με τις συζητήσεις που είχαμε λίγο πριν αρχίσει η πρόβα, ήταν σαν να παίζουμε το έργο», κατέληξε, παρομοιάζοντας την ατμόσφαιρα με συζήτηση για ένα ταξίδι που όλοι θέλουν να κάνουν αλλά δεν γίνεται.