Ο Αλέκος Συσσοβίτης μιλά για τη δύναμη της θετικής σκέψης και την αξία του «τώρα»
Η βαθιά προσωπική εξομολόγηση του γνωστού ηθοποιού για τα παιδικά βιώματα και την αντιμετώπιση των δυσκολιών.
Ο γνωστός ηθοποιός Αλέκος Συσσοβίτης, μιλώντας στο Στούντιο 4 την Τρίτη 17 Μαρτίου, μοιράστηκε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση. Με αφορμή τη συμμετοχή του στο «Από ήλιο σε ήλιο», ο ηθοποιός αναφέρθηκε στα παιδικά του βιώματα, τη σημασία της θετικής σκέψης και την ανάγκη να εκτιμούμε το παρόν.
Αναφερόμενος στις δυσκολίες που αντιμετώπισε από νωρίς, ο Αλέκος Συσσοβίτης τόνισε: «Επειδή από πολύ μικρός έπρεπε να αντέξω στα δύσκολα, για να αντέξω στα δύσκολα έπρεπε να έχω μία θετική σκέψη. 12 χρονών με πήρε ο πατέρας μου στην οικοδομή. Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του… αν δεν έχει μία θετική σκέψη; Αντέχω, μπορώ. Άρα, για να πεις ότι μπορώ, εκτιμάς ότι είμαι καλά και υγιής. Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο και να ’ναι αμίλητα και να κοιτάνε το τίποτα. Πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι περπατάω στο δρόμο και είμαι τυχερός που υπάρχω;».
Ο ηθοποιός εξήγησε ότι η επαφή του με σκληρές εικόνες από μικρή ηλικία οφειλόταν σε περιστάσεις που απαιτούσαν την παρουσία του για συμπαράσταση σε άλλους ανθρώπους. «Όταν έβλεπα τον πόνο των ανθρώπων από πολύ μικρή ηλικία και τον ένιωθα και εγώ πάνω μου, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν έπρεπε να ’χω μια θετική σκέψη. Και η πιο θετική σκέψη είναι να εκτιμήσουμε το τώρα. Το ότι είμαστε στα πόδια μας. Δεν το θυμόμαστε εύκολα αυτό».
Μιλώντας για την ανθρώπινη τάση να παραμένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν, ο Αλέκος Συσσοβίτης σημείωσε: «Βασικά το ξεχνάμε όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στο χθες. Όταν μας αρέσει το νέο αλλά δεν δεχόμαστε την πάροδο του παλιού. Δηλαδή έχουμε μία τάση να μη θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα. Είμαστε νοσταλγικοί, είμαστε γραπωμένοι απ’ το χρόνο, απ’ το χθες, γιατί φοβόμαστε φυσικά το θάνατο και το αύριο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε το τέλος. Αλλά απ’ την άλλη μεριά χαιρόμαστε πολύ το νέο. Αν δεν τελειώσει όμως κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Οπότε πολλές φορές αυτή είναι η μεγαλύτερή μας παγίδα».
Τέλος, αναφερόμενος στην ανάγκη εσωτερικής φροντίδας, τόνισε: «Επειδή ήταν τόσο σημαντικά αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι, στον ψυχολογικό παράγοντα, μου δώσανε ένα μάθημα από πολύ μικρή ηλικία. Οπότε εξ ανάγκης έπρεπε να φροντίζω την ψυχή μου. Όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και το μέσα μου. Αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα. Και έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου. Καλό είναι να μην αποποιούμαστε την εικόνα μας, είναι μεγάλο δώρο η εικόνα μας. Γιατί όχι; Αν μπορούμε να ’μαστε και ωραίοι, αλλά και ωραίοι ψυχικά, γιατί όχι;».