Νάνσυ Νικολαΐδου: Η δηµοσιογραφική διαδροµή, η προσωπική τραγωδία και οι αποκαλύψεις για την τηλεόραση

Με τρεις δεκαετίες πορείας στον χώρο της δημοσιογραφίας, η Νάνσυ Νικολαΐδου ξεδιπλώνει την πολυτάραχη επαγγελματική και προσωπική της ζωή, μέσα από μια συνέντευξη που αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές. Από την «Απογευματινή» και το «Έθνος» μέχρι την τηλεοπτική πραγματικότητα, η Νικολαΐδου παραμένει μια φωνή με άποψη, ικανή να κρίνει με καθαρότητα και να εκφράζει τόσο την αιχμηρή κριτική όσο και τη βαθιά ανθρώπινη πλευρά της.

Στην κουβέντα της με το zappit, η Νάνσυ Νικολαΐδου μιλάει χωρίς περιστροφές για την τηλεόραση, τα πρόσωπα που την απαρτίζουν, καθώς και τις κριτικές που έχει διατυπώσει όλα αυτά τα χρόνια. Θέτει τα όρια που η ίδια έθεσε στον τρόπο που σχολιάζει τη δημόσια εικόνα των ανθρώπων, αναφερόμενη σε προσωπικότητες που σημάδεψαν την τηλεοπτική πραγματικότητα, αλλά και σε επιλογές καναλιών που θεωρεί άδικες.

Πίσω από την επαγγελματική της πορεία, όμως, κρύβεται μια τραγική προσωπική ιστορία: η στιγμή που μέσα σε λίγα λεπτά η φωτιά κατέστρεψε το σπίτι της, παρασύροντας τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής. Η απόλυτη καταστροφή, ο αγώνας για να σταθεί ξανά όρθια, η στήριξη από ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της και εκείνων που χάθηκαν στη διαδρομή, συνθέτουν την «The Full Story» της ζωής της.

«Το ξεκίνημά μου είναι στο βάθος των ετών χαμένο», δηλώνει η Νικολαΐδου, αναφερόμενη στην έναρξη της καριέρας της στην «Απογευματινή» πριν από 30 χρόνια, ακολουθούμενη από το «Έθνος» και άλλα έντυπα. «Ουσιαστικά ήμουν ένας άνθρωπος των εντύπων. Δημοσιογράφος ήθελα να γίνω», τονίζει, έχοντας περάσει από σχολή χωρίς όμως να την ολοκληρώσει, καθώς δεν την εξέφραζε.

Σχετικά με την τηλεόραση, επισημαίνει ότι η εποχή του «political correct» έχει φέρει βελτιώσεις. «Πράγματα τα οποία λέγονταν παλαιότερα με μία ευκολία, τώρα έχει μπει ένα φίλτρο», αναφέρει, προσθέτοντας ότι ακόμα κι αν αυτό είναι υποκριτικό, είναι προτιμότερο. Η τηλεόραση, παρότι αντιμετωπίζει προκλήσεις λόγω των εναλλακτικών που διαθέτει το κοινό, παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται.

Η Νικολαΐδου σχολιάζει τις περιπτώσεις της Ελένης Τσολάκη και της Κατερίνας Καραβάτου, θεωρώντας ότι ο ΑΝΤ1 έκανε κακό και στις δύο παρουσιάστριες, με διαφορετικό τρόπο. Ειδικότερα, για την Κωνσταντίνα Σπυροπούλου, αναφέρει ότι ήταν ένας εύκολος στόχος για κριτική, όχι όμως για την προσωπική της ζωή, αλλά για τον δημόσιο λόγο της.

Αποκαλύπτει ότι πολλά πρόσωπα έχουν ζητήσει να μην ασχοληθεί μαζί τους, ενώ έχει βάλει «πάρα πολύ νερό στο κρασί της» για να μπορέσει να εργαστεί, καθώς βιοπορίζεται από αυτή τη δουλειά.

Η στιγμή της καταστροφής του σπιτιού της περιγράφεται ως «ασύλληπτα σκληρή», όπου ένιωσε σαν να ξαναγεννιέται. «Την επόμενη μέρα ξυπνάς και δεν έχεις τίποτα», αναφέρει, τονίζοντας ότι περισσότερο την πόνεσαν οι συμπεριφορές ανθρώπων μετά την καταστροφή, παρά η ίδια η καταστροφή. Ωστόσο, αναγνωρίζει και τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της απρόσμενα, βοηθώντας την να καταλάβει ποιοι είναι οι πραγματικοί της φίλοι.

Η Νάνσυ Νικολαΐδου περιγράφει τη δραματική στιγμή της πυρκαγιάς, όταν μαζί με τα παιδιά της, τα δύο σκυλιά και ένα σακ βουαγιάζ, έφυγαν από το σπίτι, συνειδητοποιώντας ότι «μια ολόκληρη ζωή χωράει σε ένα αυτοκίνητο». Η απώλεια των αναμνήσεων, των φωτογραφιών και του σπιτιού, σε συνδυασμό με την ανεργία εκείνη την περίοδο, συνέθεσαν ένα από τα πιο δύσκολα καλοκαίρια της ζωής της.

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην Ελένη Μενεγάκη, η οποία «της άπλωσε το χέρι και την έβγαλε στην επιφάνεια μέσα από ένα πολύ βαθύ σκοτάδι». Η Νικολαΐδου εκφράζει την αιώνια ευγνωμοσύνη της στην Μενεγάκη, η οποία στάθηκε δίπλα της σε μια καίρια στιγμή της ζωής της.

Η Νάνσυ Νικολαΐδου εκφράζει την επιθυμία της να είναι γερή η ίδια και η οικογένειά της, να βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν, να ανθίζουν και να είναι ευτυχισμένα.