Η αλήθεια για τον αυτισμό: Ο αγώνας ενός πατέρα στην ελληνική κοινωνία
Μια συγκινητική εξομολόγηση για τις προκλήσεις, τον ρατσισμό και τη δύναμη της αποδοχής.
Ο Γιώργος Γιώτσας, συγγραφέας και πατέρας δύο παιδιών, μοιράστηκε σε μία βαθιά συγκινητική συνέντευξη τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η οικογένειά του, ζώντας με ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, και τις δυσκολίες που συχνά αντιμετωπίζουν οι οικογένειες αυτιστικών παιδιών στην ελληνική κοινωνία.
Η διάγνωση για τον γιο του, Νικόλα, ήρθε όταν εκείνος ήταν μόλις τριών ετών. «Στα τρία του έτη. Και τότε μας το παρουσίασαν ως κάτι από το οποίο έπρεπε να βοηθήσουμε το παιδί να ξεμπερδέψει. Αλλά ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια. Είναι μία νευροαναπτυξιακή διαταραχή και αφού δεν είναι ασθένεια, δεν θεραπεύεται. Ένας αυτιστικός άνθρωπος παραμένει αυτιστικός για όλη του τη ζωή. Και ο Νικόλας και όλοι οι άνθρωποι που είναι στον αυτισμό, είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι που πρέπει να είναι. Δεν υπάρχουν κρυμμένοι άνθρωποι μέσα τους, μη αυτιστικοί, να τους βγάλουμε έξω.»
Ο πατέρας εξομολογήθηκε, ξεσπώντας σε κλάματα, τη δυσκολία των γονέων να αποδεχτούν τη διάγνωση. «Οι γονείς όταν παίρνουν τη διάγνωση έχουν άρνηση. Λένε δεν μπορεί όλα τα παιδιά να είναι υγιή και το δικό μου να μην είναι… Συγγνώμη. Ξεκινάμε με αυτή την άρνηση. Όσο πιο γρήγορα ξεπεράσεις το στάδιο της άρνησης και έρθει η αποδοχή, το οποίο είναι πολύ σημαντικό να γίνει σύντομα, αρχίζεις να στηρίζεις το παιδί σου. Αρχίζεις να στηρίζεις το παιδί σου με όλες σου τις δυνάμεις.»
Ο κ. Γιώτσας περιέγραψε την αίσθηση κοινωνικού αποκλεισμού και ρατσισμού που βιώνουν. «Ήμασταν κλεισμένοι στο καβούκι μας, κλεισμένοι στον εαυτό μας για πάρα πολύ καιρό. Γιατί η κοινωνία μας αντιμετώπιζε ρατσιστικά. Το παιδί μπορεί να κράβαζε στο δρόμο και μας κάναν παρατήρηση. Τους εξηγούσαμε ότι είναι στο φάσμα του αυτισμού και μας λέγανε “κάντε το να σωπάσει”.» Επισήμανε την έλλειψη ενημέρωσης ακόμη και σε άτομα που εργάζονται σε νευραλγικές θέσεις. «Άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν σε νευραλγικές θέσεις όπως τα αεροδρόμια, όπως τα λεωφορεία, όπως τα τρένα, δεν γνωρίζουν τι είναι ο αυτισμός.»
Ως παράδειγμα ανέφερε ένα περιστατικό σε πλοίο για την Άνδρο, όπου ο γιος του, στρεσαρισμένος σε άγνωστο περιβάλλον, άρχισε να βγάζει κάποιες μικρές κραυγές. «Με γρήγορο βήμα ήρθε ένας καμαρότος προς το μέρος μας: «Μπορείτε θέλει να το πάρετε από εδώ και να πάτε να καθίσετε αλλού;»» Η σύζυγός του ξέσπασε σε κλάματα, ενώ ο ίδιος δήλωσε: «Βιώνουμε τον ρατσισμό, βιώνουμε την κοινωνική, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τις χαμένες ελπίδες. Κι όλο αυτό μας έχει βουλιάξει, μας έχει βουλιάξει βαθιά. Και δεν ξέρω πώς, αλλά καταφέραμε κάτω από το νερό να κρατήσουμε την ανάσα μας… να κρατήσουμε την ανάσα μας για να μη σκάσουμε. Για να μη σκάσουμε. Και συνεχίζουμε να το κάνουμε και θα συνεχίζουμε να παλεύουμε για να βοηθήσουμε το παιδί, όσο αντέξουμε.»
Όσον αφορά την πηγή δύναμης, ανέφερε: «Η σύζυγός μου παίρνει δύναμη επειδή πιστεύει πολύ. Εγώ, επειδή έχει κλονιστεί λίγο η πίστη μου, παίρνω δύναμη κυρίως από το ίδιο το παιδί. Όταν βλέπω ένα χαμόγελό του, όταν βλέπω μία αγκαλιά του, με ακουμπάει με τα ακροδάχτυλά του και είναι σαν αχτίδα ήλιου όταν σηκώνει το πρόσωπο στον ουρανό. Είναι υπέροχο. Αυτές οι στιγμές μου δίνουν δύναμη.»