Μαριέττα Χρουσαλά: Η ζωή, η απώλεια και η αξία του παρόντος
Η παρουσιάστρια μιλάει για τη διαχείριση του πένθους, τη σημασία της οικογένειας και την εκτίμηση των στιγμών.
Σε μια συγκινητική εξομολόγηση στο περιοδικό Instyle, η Μαριέττα Χρουσαλά μοιράστηκε πτυχές της προσωπικής της ζωής, αναφερόμενη στην απώλεια του πατέρα της και στον τρόπο που αυτή η εμπειρία την καθόρισε. Η δημοσιογράφος Ξένια Ιωάννου κατέγραψε τα λόγια της παρουσιάστριας, η οποία μίλησε ειλικρινά για την επίδραση του πένθους και τη δύσκολη περίοδο που βίωσε στα 20 της χρόνια, λίγο μετά την έναρξη της ενασχόλησής της με τα καλλιστεία.
Η Μαριέττα Χρουσαλά παραδέχτηκε ότι υπήρχαν μέρες που ένιωθε ιδιαίτερα καταβεβλημένη, ειδικά μετά την απώλεια του πατέρα της. Περιέγραψε πώς, παρά την ηλικία της, προσπάθησε να διαχειριστεί τον πόνο, εστιάζοντας στην έντονη επαγγελματική της δραστηριότητα και τις ακαδημαϊκές της υποχρεώσεις. «Δεν το άφηνα», είπε, αναφερόμενη στον τρόπο που η απασχόληση την κρατούσε μακριά από τη θλίψη, αν και παραδέχτηκε ότι «πάλεψα» για να ξεπεράσει αυτή την κατάσταση.
Στην πορεία της ζωής, η Χρουσαλά έχει μάθει να εκτιμά βαθιά όσα έχει. Η μακροχρόνια σχέση της με τον σύζυγό της, Λέοντα, την έχει κάνει να συνειδητοποιήσει την αξία του χρόνου και της οικογένειας. «Σκέφτομαι καμιά φορά ότι τον Λέοντα τον ξέρω περίπου όσα χρόνια ήξερα και τον μπαμπά μου. Φαντάσου. Είκοσι και είκοσι», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πώς η εφηβική αντίληψη ότι οι γονείς θα ζουν για πάντα, διαψεύδεται από την πραγματικότητα.
Η παρουσιάστρια μίλησε επίσης για την παροδικότητα της παιδικής ηλικίας και την ανάγκη να απολαύσουμε κάθε στιγμή. «Το παιδί, θα φύγει σε λίγα χρόνια, θα πάει στο Πανεπιστήμιο ή μπορεί να θέλει σε δυο – τρία χρόνια τα Σαββατοκύριακα να πηγαίνει σε φίλους, να αράζουνε στο σπίτι, στα πάρτι, δεν θα είναι όλη μέρα στο σπίτι ή να ακολουθούνε την οικογένεια», εξήγησε, υπογραμμίζοντας ότι «πρέπει να το ζήσεις αυτό, γιατί δεν ξαναγυρίζει πίσω».
Η απώλεια του πατέρα της, σύμφωνα με την ίδια, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πρόωρη κατανόηση αυτής της πραγματικότητας. «Στα 20 δεν το σκέφτεσαι τόσο. Τρως ένα χαστούκι δυνατό και συνεχίζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο», συμπέρανε, αναδεικνύοντας τη δύναμη ψυχής που απαιτείται για να αντιμετωπίσει κανείς τις δυσκολίες της ζωής.