Η “Like Water for Chocolate” γίνεται σειρά στο HBO Max, φέρνοντας στην οθόνη έναν απαγορευμένο έρωτα και τη Μεξικανική Επανάσταση

Τριάντα δύο χρόνια μετά την εμβληματική κινηματογραφική μεταφορά που καθιέρωσε το “Like Water for Chocolate” ως ένα από τα κορυφαία έργα του λατινοαμερικανικού σινεμά, το HBO Max παρουσιάζει το πολυαγαπημένο μυθιστόρημα της Laura Esquivel στη μικρή οθόνη. Μια νέα, εξάωρη, ισπανόφωνη σειρά έρχεται να αναβιώσει την επική ιστορία, προσφέροντας νέες διαστάσεις στους χαρακτήρες και φωτίζοντας βαθύτερα την περίοδο της Μεξικανικής Επανάστασης.

Η αρχική ταινία του 1992 υπήρξε ορόσημο, καθιστώντας την την πιο εμπορική ξενόγλωσση ταινία στις ΗΠΑ, ενώ απέσπασε δέκα βραβεία Ariel και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Η τηλεοπτική μεταφορά επεκτείνει την αφήγηση, δίνοντας περισσότερο βάθος στην οικογενειακή παράδοση και στις κοινωνικές συνθήκες που διαμόρφωσαν τις ζωές των πρωταγωνιστών.

Η ιστορία ξεκινά με τη γέννηση της Τίτα, μέσα στην κουζίνα του ράντσου Las Palomas, μια σκηνή που προμηνύει τον ουσιαστικό συνδυασμό του φαγητού και των συναισθημάτων. Μεγαλώνοντας στις αρχές του 20ού αιώνα, εν μέσω των αναταραχών της Μεξικανικής Επανάστασης, η Τίτα βρίσκεται παγιδευμένη σε μια αυστηρή οικογενειακή παράδοση που της απαγορεύει να παντρευτεί. Ο έρωτάς της με τον Πέδρο είναι καταδικασμένος από την αρχή. Όταν εκείνος τελικά παντρεύεται την αδελφή της, Ροσαούρα, για να παραμείνει κοντά στην Τίτα, ξεκινά μια μακροχρόνια σύγκρουση μεταξύ της επιθυμίας και της απαγόρευσης.

Η επιτυχία της σειράς οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αφοσίωση των πρωταγωνιστών. Η Azul Guaita ως Τίτα και ο Andrés Baida ως Πέδρο ενσαρκώνουν με πάθος τα καταπιεσμένα τους συναισθήματα, μεταφέροντας την ένταση και την αγωνία του απαγορευμένου τους έρωτα. Παράλληλα, η Irene Azuela ως Mamá Elena προσφέρει μια αυστηρή και αμείλικτη ερμηνεία, ενσαρκώνοντας μια αυταρχική μητέρα και ταυτόχρονα μια κοινωνία που καταπνίγει τη γυναικεία επιθυμία.

Η κουζίνα λειτουργεί ως χώρος εξομολόγησης και έκφρασης. Η σειρά είναι οπτικά πλούσια, με την κάμερα να εστιάζει στις λεπτομέρειες του φαγητού – το λιώσιμο του βουτύρου, την πήξη των κρεμών, το φούσκωμα των ζυμών. Οι σκηνές μαγειρικής γίνονται η γλώσσα της Τίτα. Ό,τι δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια, το μετατρέπει σε γεύσεις, και όσοι δοκιμάζουν τα πιάτα της, νιώθουν τα συναισθήματά της.

Η σειρά δεν περιορίζεται μόνο στην ερωτική ιστορία. Τοποθετημένη στην περίοδο της Μεξικανικής Επανάστασης, αναδεικνύει τις κοινωνικές ανισότητες, τη γυναικεία καταπίεση και τη δυσκολία της αυτοδιάθεσης. Η σύγκρουση μεταξύ της Τίτα και της μητέρας της αντιπροσωπεύει τη σύγκρουση γενεών και αξιών, τη μάχη ανάμεσα στο “έτσι πρέπει” και στο “αυτό θέλω”.

Η νέα μεταφορά φέρει τη σφραγίδα της Salma Hayek Pinault, η οποία αφιέρωσε έξι χρόνια για να βρει το κατάλληλο σπίτι για αυτό το project. Για την Hayek, η σειρά δεν είναι απλώς ένα ρομαντικό δράμα εποχής, αλλά και μια ευκαιρία να παρουσιαστούν ιστορίες Λατίνων με πολυπλοκότητα και βάθος, μακριά από τα στερεότυπα που συχνά διέπουν τις παραγωγές.

Στη σκηνοθεσία συμμετέχουν οι Julián de Tavira και Analorena Perezríos, ενώ το καστ περιλαμβάνει την Azul Guaita (Τίτα), τον Andrés Baida (Πέδρο), την Irene Azuela (Mamá Elena), την Ana Valeria Becerril (Ροσαούρα) και την Andrea Chaparro (Γερτρούδη). Η σειρά, αν και ίσως όχι η πιο εκρηκτική της χρονιάς, είναι αισθησιακή, προσεγμένη και συναισθηματικά σταθερή, προσφέροντας μια συγκινητική εμπειρία.