Γενναία εξομολόγηση: Οι δίδυμες Αγάθη και Βαλεντίνη Ράντη μιλούν για την διπλή μαστεκτομή
Συγκλονιστική αποκάλυψη των δύο δημοσιογράφων για την απόφαση να υποβληθούν ταυτόχρονα σε προληπτική επέμβαση και άμεση αποκατάσταση στήθους.
Οι δημοσιογράφοι Αγάθη και Βαλεντίνη Ράντη έδωσαν το «παρών» στο πλατό του Πρωινού, όπου μοιράστηκαν μια συγκλονιστική εξομολόγηση σχετικά με την τολμηρή απόφαση να προχωρήσουν σε διπλή μαστεκτομή. Υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Λιάγκα, οι δύο αδελφές περιέγραψαν τη γενναία τους επιλογή να υποβληθούν ταυτόχρονα σε προληπτική μαστεκτομή και άμεση αποκατάσταση στήθους.
«Βασικά, διαπιστώθηκε μια προκαρκινική κατάσταση», ανέφεραν. «Το συζητήσαμε με την γιατρό και είχαμε ορισμένες επιλογές. Η μία ήταν να παρακολουθούμε την κατάσταση κάθε έξι μήνες, κάτι που είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο για εμάς, καθώς όταν υπάρχει μια τέτοια διάγνωση, υπάρχει η πιθανότητα εξέλιξης. Εμείς είμαστε μονοζυγωτικές, μοιραζόμαστε το ίδιο DNA, και αυτό αποτελεί την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής μας. Όταν εγώ έκανα βιοψία από τυχαίο σημείο στο στήθος, το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το ίδιο. Έτσι, η απόφαση φάνταζε μονόδρομος».
Η εμπειρία του χειρουργείου περιγράφηκε ως εξαιρετικά δύσκολη: «Μπήκαμε στο χειρουργείο η καθεμία για πεντέμισι ώρες. Οι γιατροί δέχτηκαν να μας χειρουργήσουν την ίδια μέρα, κάτι που ήταν πάρα πολύ σημαντικό για εμάς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα. Η Αγάθη μπήκε στο χειρουργείο στις 7:30 το πρωί και βγήκε στις 14:30, ενώ εγώ εισήλθα στις 15:40 και εξήλθα στις 20:15. Η μητέρα μας, ο φύλακας άγγελός μας, που μας μεγάλωσε μόνη της και έχει αφιερώσει τη ζωή της, ήταν εκεί. Ήταν μια μέρα που είχε δύο παιδιά στο χειρουργείο. Είπε: «Εγώ θα έχω τα φτερά μου από πάνω σας». Και όταν μια μάνα έχει τα φτερά της πάνω από το παιδί της, τα παιδιά δεν παθαίνουν τίποτα».
Οι αδελφές Ράντη δεν έκρυψαν τη συναισθηματική δυσκολία της ανάρρωσης: «Είναι ένας αισθητικός ακρωτηριασμός, ας μην κρυβόμαστε. Το στήθος είναι πολύ σημαντικό για τις γυναίκες. Ο πόνος ήταν ελεγχόμενος, αλλά οι πρώτες δέκα μέρες ήταν εξαιρετικά δύσκολες λόγω των παροχετεύσεων και των σωληνών. Ο πλαστικός χειρουργός και η χειρουργός ήταν σε συνεχή επικοινωνία μαζί μας. Μετά το δεκαήμερο, όταν αφαιρέθηκαν τα σωληνάκια, η κατάσταση ήταν λίγο πιο διαχειρίσιμη. Στην αρχή, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα μόνες μας».
«Για δέκα μέρες, δεν μπορούσαμε καν να κοιτάξουμε τον καθρέφτη. Προσωπικά, δεν μπορούσα να αντικρίσω την εικόνα μας. Μετά από δεκαπέντε μέρες, άνοιξα τα μάτια μου και άρχισα να γνωρίζω τον νέο μου εαυτό. Ξανασυστήθηκαμε με τους εαυτούς μας, λέγοντας: «Από εδώ και πέρα, υπάρχει η Βαλεντίνη και η Αγάθη πριν το χειρουργείο, και η Βαλεντίνη και η Αγάθη μετά το χειρουργείο».
Η Αγάθη και η Βαλεντίνη Ράντη τόνισαν τη σημασία της υποστήριξης της μητέρας τους: «Ο φόβος ήταν παρών, ειδικά τις πρώτες δέκα μέρες, κλαίγαμε πάρα πολύ. Η μητέρα μας ήταν δίπλα μας. Την υπερτονίζω, γιατί είναι και γυναίκα και μάνα. Είχε μια ολόκληρη μέρα τα παιδιά της στο χειρουργείο, και παρόλο που εμείς κλαίγαμε, εκείνη διατηρούσε την αισιοδοξία της, λέγοντας πάντα «θα πάνε όλα καλά». Τα βράδια, όταν κλαίγαμε στον καναπέ, δυσκολευόμασταν να σηκωθούμε, και εκείνη μας βοηθούσε».