Οι αθώοι: Ένα ταξίδι στην ανθρώπινη ψυχή του 19ου αιώνα
Η Ελένη Ζιώγα μιλά για την παράσταση που εξερευνά τον ρατσισμό, τη βία και τη δύναμη της συγχώρεσης σε μια δύσκολη εποχή.
Η παράσταση “Οι Αθώοι” βουτά στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και στις σκληρές κοινωνικές πραγματικότητες του 19ου αιώνα, όπως ανέφερε η Ελένη Ζιώγα, με αφορμή την πρεμιέρα του έργου. Η Ζιώγα περιέγραψε μια εποχή σημαδεμένη από τον ρατσισμό και τη βία, όπου η πάλη για επιβίωση έρχεται σε σύγκρουση με την ηθική και την λυτρωτική δύναμη της συγχώρεσης.
Η αφήγηση ξεκινά από την Ήπειρο του 1886, μια περίοδο που η περιοχή ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μια φτωχή Αρβανίτισσα γυναίκα, θύμα βιασμού από έναν Τούρκο ληστή, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πατρίδα της. Βρίσκει καταφύγιο στην Κέρκυρα, στην αγκαλιά ενός ευγενικού και πιστού ζευγαριού, το οποίο δεν τη στοιχειώνει η κατάστασή της, παρά το γεγονός ότι κυοφορεί ένα νόθο παιδί. Η αντίθεση με την αντίδραση του υπόλοιπου χωριού είναι έντονη.
Από αυτό το σημείο ξεδιπλώνεται η ιστορία του “Τουρκόγιαννου”, όπως αποκαλούν τον γιο της Αρετής, της χριστιανής Αρβανίτισσας. Το προσωνύμιο αυτό, που αποσκοπεί στην υποτίμησή του, μαρτυρά την εποχή του αυξανόμενου εθνικισμού, καθώς η αυτοκρατορία διαλύεται και οι ισορροπίες αλλάζουν. Παρά το ότι είναι θύμα κοινωνικού ρατσισμού, ο Γιάννος είναι ένα πλάσμα ευγενικό, με κρυμμένη εσωτερική δύναμη και μεγάλη καρδιά.
Η ιστορία περιπλέκεται όταν ο Γιάννος ερωτεύεται την κόρη του ζευγαριού που τον φιλοξενεί, ενώ ταυτόχρονα ένας κοινός τους φίλος διεκδικεί την ίδια γυναίκα. Έτσι δημιουργείται ένα έντονο ερωτικό τρίγωνο. Ο Θεοτόκης, μέσα από το έργο του, παρουσιάζει αυτή την περίπλοκη κατάσταση με έναν μοναδικό τρόπο, τον οποίο η παράσταση προσπαθεί να αποδώσει στην σκηνή. Δεν πρόκειται απλώς για μια ερωτική ιστορία, αλλά για μια βαθύτερη διερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής.
Η παράσταση εστιάζει στην ανάλυση των παθών, στις συνέπειες ενός διεκδικητικού έρωτα σε αντίθεση με έναν ευγενικό. Μέσα από ακραίες καταστάσεις και συνθήκες, οι χαρακτήρες εκτίθενται και αντιδρούν, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης. Ο Θεοτόκης, μέσω αυτών των συγκρούσεων, καταφέρνει να μιλήσει για την αγάπη, εστιάζοντας στην χριστιανική θεολογία και την ουσία της συγχώρεσης, ξεπερνώντας την επιφανειακή θρησκοληψία και αναδεικνύοντάς την ως φιλοσοφία ζωής, όπως εξηγεί η Ελένη Ζιώγα.
