Η Σοφία Μουτίδου μιλά για τις σκοτεινές στιγμές της ζωής της

Η Σοφία Μουτίδου, καλεσμένη στο podcast της Δάφνης Καραβοκύρη, έκανε μια βαθιά κατάδυση στις πιο δύσκολες και καθοριστικές στιγμές της ζωής της. Η αγαπημένη ηθοποιός και παρουσιάστρια μοιράστηκε δημόσια προσωπικές εμπειρίες που σημάδεψαν την πορεία της, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας της μητέρας της, του θανάτου του συζύγου της, της σχέσης της με τη θρησκεία, των προκλήσεων ψυχικής υγείας και των βιωμάτων κακοποίησης, τόσο εντός της οικογένειας όσο και στον απαιτητικό καλλιτεχνικό χώρο.

Μιλώντας για την απώλεια της μητέρας της, η Μουτίδου αποκάλυψε το συχνά συνοδευτικό αίσθημα ενοχής που έρχεται με την εκδημία αγαπημένων προσώπων. «Όταν χάνεις κάποιον, πάντα βρίσκεις ένα ποσοστό ευθύνης, ένα ‘κάτι δεν έκανα καλά’», ανέφερε. Εκείνη την περίοδο, στράφηκε έντονα στη θρησκεία, αναζητώντας παρηγοριά. «Έμπλεξα με τη θρησκεία. Προσευχήθηκα, φόρεσα σταυρούς, έκανα τάματα, πήγα σε μοναστήρια πάρα πολύ. Πριν την εγκαταλείψω ως απάγκιο ψυχής, την εμπιστεύτηκα πολύ», εξομολογήθηκε, περιγράφοντας ακόμα και μια σχεδόν «συμφωνία» που είχε συνάψει με τον Θεό σε νεαρή ηλικία.

Η Σοφία Μουτίδου ξεκαθάρισε ότι δεν έχει διαγνωστεί ποτέ με κατάθλιψη, ωστόσο, χρειάστηκε φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση έντονων κρίσεων πανικού. «Αυτό που με οδήγησε στα αντικαταθλιπτικά ήταν οι πανικοί. Κατάθλιψη δεν διαγνώστηκα ποτέ», διευκρίνισε.

Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η τοποθέτησή της σχετικά με τις εμπειρίες κακοποίησης που έχει βιώσει. Μίλησε ανοιχτά για τη συναισθηματική κακοποίηση στην παιδική της ηλικία, σκιαγραφώντας ένα αυταρχικό μητρικό περιβάλλον και μια ατμόσφαιρα πίεσης. «Βεβαίως έχω κακοποιηθεί. Ήταν συναισθηματική κακοποίηση. Δεν έφαγα τη σφαλιάρα του αιώνα, αλλά ήμουν από τα παιδιά που τρώγαμε ξύλο», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, αναφερόμενη στον καλλιτεχνικό χώρο, η ηθοποιός μίλησε για εργασιακό bullying και ακραία περιστατικά βίας. «Έχω δει κακοποιήσεις, να με βρίζουν χυδαία, να έχουν πέσει πάνω μου να με δείρουνε», περιέγραψε, αποκαλύπτοντας ότι προσπάθησε να αναδείξει τους εργασιακούς θύτες, χωρίς όμως να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα. «Στη σεξουαλική κακοποίηση τα κορίτσια οργανώθηκαν. Στην εργασιακή δεν μπορέσαμε να οργανωθούμε», τόνισε.

Συγκλονιστική ήταν επίσης η αφήγησή της για τη διαχείριση του θανάτου του συζύγου της, με γνώμονα την ψυχική υγεία του παιδιού τους. «Δύο ώρες μετά τον θάνατό του, έψαξα στο Google ‘πένθος και παιδί’», ανέφερε, εξηγώντας την άμεση προσφυγή της στο κέντρο στήριξης «Μέριμνα». «Πριν το ανακοινώσω στη Δήμητρα, έπρεπε να μάθω πώς να το κάνω. Είπα ‘δεν είμαι αρμόδια, υπάρχουν άλλοι αρμόδιοι’», είπε, περιγράφοντας την αρχή μιας μακράς θεραπευτικής διαδρομής για την ίδια και την κόρη της.