Η χρυσή δεκαετία του Διονύση Σαββόπουλου: Από το Ροντέο στο Κύτταρο

Το τρίτο επεισόδιο της σειράς «Σαββόπουλος Long Play», με τίτλο «Ο Μπάλλος και το Βρώμικο Ψωμί», θα μεταδοθεί την Τρίτη 6 Ιανουαρίου στις 23:00 στον ΣΚΑΪ, εστιάζοντας στην περίοδο 1971-1972, μια εποχή ραγδαίας δημιουργικότητας για τον Διονύση Σαββόπουλο. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο καλλιτέχνης έδωσε μοναδικές παραστάσεις, αρχικά στο Ροντέο και στη συνέχεια στο θρυλικό Κύτταρο της οδού Αχαρνών, ηχογραφώντας παράλληλα δίσκους που σημάδεψαν την εξέλιξη της ελληνικής μουσικής.

Για πρώτη φορά, ο ίδιος ο Σαββόπουλος μιλά για τις πηγές της έμπνευσής του, αποκαλύπτοντας τη διαδρομή που οδήγησε στη γέννηση τραγουδιών-σταθμών όπως ο «Μπάλλος», το «Ζεϊμπέκικο» και η «Μαύρη Θάλασσα». Οι παραστάσεις, ιδίως στο Κύτταρο, αναδείχθηκαν σε κορυφαία καλλιτεχνικά και κοινωνικοπολιτικά γεγονότα της Αθήνας. Το Κύτταρο εδραιώθηκε ως η πρώτη σύγχρονη μουσική σκηνή της πόλης, προσελκύοντας πλήθη.

Ο Δημήτρης Γιακουμέλος, γιος του ιδιοκτήτη του Κυττάρου, θυμάται τις ατελείωτες ουρές θεατών, που έφταναν να κυκλώνουν δύο οικοδομικά τετράγωνα, για να παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα που συνδύαζε τον Τζίμη τον Τίγρη, ηπειρώτικο κλαρίνο, παραστάσεις Καραγκιόζη από τον Ευγένιο Σπαθάρη και κινηματογραφικές σκηνές του Λάκη Παπαστάθη. Οι Δευτέρες ήταν αφιερωμένες στη Δόμνα Σαμίου, ενώ οι Τρίτες έβρισκαν τον Ηλία Πετρόπουλο να παρουσιάζει συνθέτες του ρεμπέτικου.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Στο Ροντέο, έπαιξε για τελευταία φορά ο βάρδος όλων των τραγουδοποιών, ο Μάρκος Βαμβακάρης. Ήταν ένα ανοιξιάτικο βραδάκι του ’71. Κάθισε σε ένα ψάθινο καρεκλάκι, ήταν πολύ ταλαιπωρημένος πια και τραγούδησε μόνος με το τρίχορδό του τα αριστουργήματά του, έχοντας πλάι του τον Στέλιο Κυρομύτη. Μας είχε σηκωθεί η τρίχα».

Τις αξέχαστες εκείνες βραδιές ανακαλούν με συγκίνηση και όσοι βρέθηκαν ως θεατές, όπως ο Νίκος Πορτοκάλογλου και ο Αντώνης Καφετζόπουλος, αλλά και μουσικοί όπως ο Βαγγέλης Γερμανός και ο Γιάννης “Μπαχ” Σπυρόπουλος. «Ο Διονύσης μάς άνοιξε τα μάτια», δηλώνει ο Αντώνης Καφετζόπουλος, «Γνωρίσαμε όλο αυτόν τον κόσμο που ήταν στα μάτια μας ξεπερασμένος και η παλιά Ελλάδα, διά της Δόμνας Σαμίου, διά του Ευγένιου Σπαθάρη, με έναν πολύ ζωντανό τρόπο, και τρόπο ο οποίος απευθυνόταν και στη γενιά μου πια και σ’ εμάς τους πιτσιρικάδες».

Οι εμπειρίες στις μουσικές σκηνές και στα στούντιο όπου ηχογραφήθηκαν οι δίσκοι διασταυρώνονται με σημαντικά γεγονότα της χώρας, όπως η κηδεία του Γιώργου Σεφέρη και η προβολή του Woodstock στο Παλλάς, που εξελίχθηκε σε διαδήλωση, αλλά και με τις εξελίξεις στον επαναστατημένο κόσμο της νεανικής επανάστασης.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος καταλήγει με μια διαπίστωση: «Και δείτε τώρα ένα παράδοξο. Ενώ αποτύχαμε πολιτικά, το πολιτιστικό προϊόν που γέννησε η δίψα μας απεδείχθη πανίσχυρο. Τρώμε ακόμα εξ αυτού. Απ’ τα 60’s. Από την εύφορη πλευρά της δεκαετίας του ’60 και το Woodstock υπήρξε το θέατρο αυτής της ευφορίας». Στο επεισόδιο μιλά επίσης ο Γιώργος Κοντογιάννης.