Σαββόπουλος Long Play: Το μυστήριο της έμπνευσης και η δημοσιογραφική πρόκληση

Ο Παύλος Τσίμας, μιλώντας στην «Οθόνη» της Καθημερινής και στη δημοσιογράφο Μαρία Κυπραίου, αναφέρθηκε στην πρεμιέρα της νέας σειράς ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων, «Σαββόπουλος Long Play», που ξεκινά απόψε στον ΣΚΑΪ. Ο έμπειρος δημοσιογράφος εμβαθύνει στο αίνιγμα της έμπνευσης του Διονύση Σαββόπουλου, τονίζοντας τις προκλήσεις που αντιμετώπισε η ομάδα παραγωγής για να διατηρήσει τη δημοσιογραφική απόσταση απέναντι σε ένα πρόσωπο-σύμβολο της ελληνικής γενιάς.

Στην πορεία των συνεντεύξεων, που περιλάμβαναν πάνω από δέκα πολύωρες συζητήσεις με τον Σαββόπουλο τα τελευταία 30 χρόνια, ο Τσίμας κατέγραψε αμέτρητες ιστορίες για τη μουσική, την πολιτική και τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή του. Ωστόσο, παρά την εις βάθος προσέγγιση και τις αποκαλύψεις του ίδιου του καλλιτέχνη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, το μυστήριο πίσω από την έμπνευση και τη δημιουργική διαδικασία του Σαββόπουλου παραμένει άλυτο. Η ποιητική δύναμη των στίχων του, η μουσική ιδιοφυΐα ενός αυτοδίδακτου, και ο τρόπος που η καλλιτεχνική του ιδιοτροπία γινόταν πάντα η αυθεντική φωνή της εποχής, συνιστούν ανεξήγητα φαινόμενα. Ο Τσίμας εκφράζει την πεποίθηση ότι κάθε θεατής του «Long Play» θα βρει τη δική του, προσωπική απάντηση σε αυτό το καλλιτεχνικό αίνιγμα.

Όσον αφορά τη διατήρηση της δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας απέναντι σε ένα τόσο πολιτισμικά φορτισμένο πρόσωπο, ο Τσίμας παραδέχεται πως υπήρξε ένας διαρκής και δύσκολος διάλογος, κοινός για πολλούς της γενιάς του. Η ταύτιση, η κατανόηση και περιστασιακά η απόσταση σημάδεψαν την προσέγγισή τους. Αναφερόμενος στις δηλώσεις του Κυριακόπουλου, παρομοίασε τον Σαββόπουλο με τον Σιράνο ντε Μπερζεράκ, που εξέφραζε φανερά ό,τι οι άλλοι επιθυμούσαν να πουν, αλλά δυσκολεύονταν να το διατυπώσουν. Αυτή η ιδιότητα, σε συνδυασμό με τις μεγάλες προσδοκίες που δημιουργούσε, καθιστούσε την προσέγγισή του ακόμα πιο σύνθετη.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Τσίμας εκμυστηρεύεται ότι η απόσταση από τον Σαββόπουλο δεν ήταν εύκολη. Χαρακτήρισε τη μορφή του ως μια «διασταύρωση Ορέστη Μακρή και Μικ Τζάγκερ», σύμφωνα με τη δήλωση του Πρωτοψάλτου. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, και ιδίως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ, παρακολουθώντας τον, αδύναμο και ταλαιπωρημένο από την αρρώστια, να ανακτά τη δύναμή του μπροστά στην κάμερα, αντλώντας ενέργεια από την αφήγηση της ζωής του, ο Τσίμας δηλώνει ότι τον αγάπησε αληθινά. Η συγκίνηση ήταν τόσο έντονη, που η έννοια της δημοσιογραφικής απόστασης κατέστη αδύνατη.