Σαββόπουλος Long Play: Έξι δεκαετίες σε έξι επεισόδια

Ο Διονύσης Σαββόπουλος ξεδιπλώνει την πολυτάραχη ζωή του, τη μουσική του πορεία και την εποχή του, σε μια πλούσια αυτοβιογραφική εξομολόγηση που εκτείνεται σε έξι επεισόδια και καλύπτει έξι δεκαετίες. Η σειρά ντοκιμαντέρ «Σαββόπουλος Long Play» ξεκινά απόψε, Κυριακή 4 Ιανουαρίου, και θα προβάλλεται καθημερινά έως την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου.

Την αφήγηση επιμελείται ο Παύλος Τσίμας, ενώ το εικαστικό σκέλος υπογράφει ο Αλέξης Κυριτσόπουλος και τη σκηνοθεσία ο Ανδρέας Λουκάκος.

Το πρώτο επεισόδιο, με τίτλο «Φορτηγό», θα προβληθεί απόψε στις 23:00. Ο Διονύσης Σαββόπουλος ξεκινά την αφήγησή του αναφερόμενος στην εφηβική του ηλικία και τη ριζική αλλαγή στην αντίληψή του για τους γονείς του: «Λάτρευα τους γονείς μου παιδί. Τι έπαθα μετά εκεί στα 15-16 και από εκεί που τους έβλεπα σαν Θεούς τώρα μου φαίνονταν ανθρωπάκια συμβιβασμένα με την μετριότητά τους; Έτσι φαίνεται ότι είναι η εφηβεία».

Στη συνέχεια, μιλά για τα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, την εισαγωγή του στη Νομική Σχολή και την ένταξή του στην Αριστερά. Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη χαρακτηρίζεται ως κομβική στιγμή, καθώς ένα βράδυ εκείνης της περιόδου, παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει τα πάντα, να πάρει την κιθάρα ενός εξαδέλφου του και να ταξιδέψει για την Αθήνα.

Κατά τη διάρκεια του οτοστόπ του, συνθέτει το τραγούδι «Ήλιε-ήλιε αρχηγέ». Ένα ταξίδι με ένα κόκκινο φορτηγό γίνεται η αφορμή για μια φανταστική περιπέτεια, μέσα από την οποία γεννιούνται χαρακτήρες και εικόνες όπως η Ζωζώ, οι Μάγοι, το Μπουλούκι και το Δέντρο. Φτάνοντας στην Αθήνα, αντιμετωπίζει δυσκολίες, κοιμάται σε παγκάκια ή σπίτια φίλων, ενώ εργάζεται σε διάφορες δουλειές, όπως μοντέλο στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ή ρεπόρτερ σε εφημερίδα.

Η γνωριμία του με τον «Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής» και τα μέλη του, όπως ο Μάνος Λοΐζος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Σταύρος Λεοντής, τον οδηγεί στις πρώτες του εμφανίσεις σε μικρά μουσικά κέντρα με τον Λοΐζο και τη Μαρία Φαραντούρη.

Η Μαρία Φαραντούρη ανακαλεί: «Ήμασταν νέα άγνωστα παιδιά και μία μέρα υποδεχόμαστε στον σύλλογο έναν νέο από τη Θεσσαλονίκη, με την κιθάρα του, ένα ανήσυχο πνεύμα. Μπήκε μέσα και ζήτησε αν ήταν δυνατόν να φιλοξενηθεί γιατί δεν είχε που την κεφαλή κλίναι». Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος προσθέτει: «Ο Διονύσης ήταν ένας φίλος ο οποίος είχε και μία κιθάρα. Δεν ξέραμε το μέλλον του. Ερχόταν σπίτι μου για παρέα, για να φάμε. Όποτε είχε και την κιθάρα μαζί και έπαιζε τη Συννεφούλα, τον Ήλιο… Λίγο ερασιτεχνικά, δεν ήτανε ας πούμε καριέρα, δεν είχε κανείς μας εντύπωση ότι κάνει καριέρα. Ούτε ως σκιτσογράφος εγώ, ή ως τραγουδιστής αυτός, ή ως φιλόσοφος ο άλλος. Φοιτητές».

Άλλοι καλλιτέχνες και δημιουργοί που έζησαν εκείνη την περίοδο μιλούν για τα πρώτα βήματα του Σαββόπουλου, όπως ο σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης και ο στιχουργός Φώντας Λάδης, ο οποίος θυμάται τις στιγμές που έγραφαν συνθήματα στους τοίχους μαζί με τον Μανόλη Ρασούλη. Στη δισκογραφική εταιρεία «Λύρα» του Πατσιφά, ο Σαββόπουλος ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια και κυκλοφορεί το «Φορτηγό».

Στη συνέχεια, τραγουδά σε μπουάτ μαζί με την Καίτη Χωματά και παραχωρεί την πρώτη του ραδιοφωνική συνέντευξη στον Νίκο Μαστοράκη. Η αφήγηση κάνει στάση στις μπουάτ της εποχής, στο μουσικό «Νέο Κύμα», αλλά και στις πολιτικές αναταραχές που σημάδεψαν εκείνη την περίοδο, όπως η άνοδος και η ανατροπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, οι διαδηλώσεις του 1965 και η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα.

Το πρώτο επεισόδιο κλείνει με την αφήγηση να φτάνει στις παραμονές της δικτατορίας. «Ξύπνησα ένα πρωί», αναφέρει ο Διονύσης Σαββόπουλος, «μες τις γιορτές των Χριστουγέννων. Τα καλοριφέρ στο φουλ. Έξω χιόνιζε. Κάθισα στο τραπεζάκι μου και έπινα τον καφέ μου απ’ το μπρίκι μου κι έλεγα “Θεέ μου έτσι θα είναι πια η ζωή μου;”. Ντύθηκα ζεστά και βγήκα στην πλατεία·- πουλούσαν ρόδια, λουλούδια, έλατα, βρήκα φίλους, ήπιαμε καφέδες στου «Μπόκολα» όλοι λέγαμε, ευτυχισμένο το 1967. Πού να ξέραμε…»

Στο πρώτο επεισόδιο, για τον Διονύση Σαββόπουλο μιλούν επίσης οι: Βαγγέλης Γερμανός, Πέγκυ Ζήνα, Αντώνης Καφετζόπουλος, Γιώτης Κιουρτσόγλου, Ντόρα Ρίζου, Γιάννης “Μπαχ” Σπυρόπουλος.