Η Άντζελα Γκερέκου υπερασπίζεται την ταινία «Καποδίστριας» απαντώντας στις κριτικές

Σε μία σπάνια και άμεση τοποθέτησή της, η Άντζελα Γκερέκου έσπευσε να υπερασπιστεί την ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή, απαντώντας σε κριτικές που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί. Μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Facebook, η γνωστή ηθοποιός εξηγεί γιατί στηρίζει το έργο του έμπειρου σκηνοθέτη, επισημαίνοντας παράλληλα τι θεωρεί ως το «μεγαλύτερο κέρδος από την ταινία».

Η Άντζελα Γκερέκου, μελετώντας για χρόνια το έργο και την προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια, αντιμετωπίζει με προβληματισμό τις κριτικές που χαρακτηρίζουν την ταινία «εμμονική αγιογραφία». «Φαίνεται να παραβλέπουν κάτι ουσιώδες: ότι ο κινηματογράφος δεν είναι ιστορικό σχολικό εγχειρίδιο, αλλά ερμηνευτική τέχνη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ταινία αποτελεί μια κινηματογραφική αφήγηση που φωτίζει όπως οφείλει τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Επισημαίνει ότι ο Γιάννης Σμαραγδής δεν επιχείρησε να κατασκευάσει έναν «ουδέτερο» Καποδίστρια, καθώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. «Κάθε ιστορική αφήγηση είναι επιλογή οπτικής», τονίζει, προσθέτοντας ότι ο σκηνοθέτης επέλεξε συνειδητά να αναδείξει τον Καποδίστρια ως ένα ηθικό και πολιτικό πρόσωπο υψηλής ευθύνης. «Αν αυτό εκλαμβάνεται ως “αγιογραφία”, τότε ίσως το ζήτημα δεν αφορά την ταινία, αλλά τη δική μας αμηχανία απέναντι σε υψηλά πρότυπα», σχολιάζει.

Σε μια εποχή κυνισμού, η ανάδειξη ενός ακέραιου και ευφυούς πολιτικού με όραμα, αδιαπραγμάτευτα αξιακά όρια, ήθος και αίσθημα δικαίου, προκαλεί ενοχλήσεις. «Το να εντοπίσει κανείς ατέλειες σε μια ταινία είναι απολύτως θεμιτό και αναμενόμενα υποκειμενικό. Ορισμένες δραματουργικές επιλογές μπορεί να είναι πιο σχηματικές, κάποιοι χαρακτήρες να λειτουργούν περισσότερο συμβολικά παρά πολυεπίπεδα και ο τόνος να είναι σαφώς αξιακός. Όμως αυτό δεν ακυρώνει το εγχείρημα. Αντιθέτως, το καθιστά απολύτως σαφές: πρόκειται για μια ταινία θέσης. Και αυτή η θέση έχει σημασία», υπογραμμίζει.

Η ταινία, κατά την Γκερέκου, υπενθυμίζει ότι το ελληνικό κράτος γεννήθηκε μέσα από συγκρούσεις, τόσο με ξένες δυνάμεις όσο και με εσωτερικές αντιστάσεις, που έφτασαν στα όρια της δολοφονίας του Καποδίστρια. Θέτει το διαχρονικό ερώτημα: πώς αντιμετωπίζουμε όσους επιχειρούν να αλλάξουν τις παθογένειές μας; «Η τέχνη δεν οφείλει να είναι άχρωμη. Οφείλει να είναι ειλικρινής στο βλέμμα της και ικανή να προκαλεί διάλογο. Και αυτό η ταινία το καταφέρνει», αναφέρει.

Η ηθοποιός πιστεύει ότι ο Καποδίστριας λειτουργεί ως καθρέφτης, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με ένα ουσιαστικό ερώτημα: θέλουμε ηγέτες που μας κολακεύουν ή ακέραιους ανθρώπους που μας ζητούν να ωριμάσουμε; «Χαίρομαι πραγματικά, γιατί ελπίζω και πιστεύω ότι αυτή η ταινία, που επαναφέρει στη μνήμη μας όσα ξεχάστηκαν και συστήνει στους νεότερους μια αλήθεια που συχνά φοβόμαστε να αντικρίσουμε, θα αποτελέσει αφορμή για έναν ευρύ και ουσιαστικό διάλογο», δηλώνει.

Τέλος, υπογραμμίζει ότι το ουσιαστικό ζητούμενο δεν είναι η αποτίμηση του παρελθόντος, αλλά τι μπορούμε να μάθουμε από αυτό. «Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι Έλληνες τον δολοφόνησαν; Βεβαίως με την προτροπή των ξένων “φίλων” μας. Μπορεί να αφυπνιστεί το συλλογικό μας ασυνείδητο έστω και τώρα; Φαίνεται πως ναι! Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος από την ταινία», καταλήγει, σημειώνοντας ότι οι κινηματογραφικές αίθουσες γεμίζουν ασφυκτικά, αποδεικνύοντας ότι οι Έλληνες καταλαβαίνουν, συγκινούνται και συνδέονται με πρόσωπα σύμβολα όπως ο Καποδίστριας, που τους κάνουν να νιώθουν περήφανοι και να ελπίζουν.