Γιώργος Θεοφάνους: 600 ακυκλοφόρητα τραγούδια και ο προβληματισμός για την ελληνική μουσική
Ο γνωστός συνθέτης μιλά για το τεράστιο ανέκδοτο έργο του, τη νέα συνεργασία με την Έλενα Παπαρίζου και το χάσμα των γενεών στη μουσική σκηνή.
Ο συνθέτης Γιώργος Θεοφάνους μοιράστηκε πρόσφατα μια εσωτερική εξομολόγηση για την έκταση του ανέκδοτου έργου του, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στην εκπομπή «Στούντιο 4». Ο δημιουργός περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο την έκπληξη των παιδιών του όταν αντίκρισαν τον όγκο των συνθέσεων που φυλάσσει στο αρχείο του, εκφράζοντας παράλληλα την ανησυχία του για το σημερινό τοπίο στην ελληνική μουσική.
«Το κινητό μου, που δεν το έχω μαζί μου αυτή τη στιγμή, περιέχει περίπου 500 με 600 ακυκλοφόρητα τραγούδια. Πάρα πολλά», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Μου λένε: “Καλά, πού θα τα δώσεις όλα αυτά;” Τώρα που δεν είναι πια μαζί μας ο Πάριος, ο Νταλάρας, η Χαρούλα, η Μαρινέλλα, η Βιτάλη…», συνέχισε, τονίζοντας το κενό που αισθάνεται στην καλλιτεχνική σκηνή μετά την αποχή ή την σταδιακή απόσυρση κορυφαίων ερμηνευτών.
**Νέα συνεργασία με την Έλενα Παπαρίζου**
Σε μια προσπάθεια να γεφυρώσει το χάσμα με το σύγχρονο κοινό, ο Γιώργος Θεοφάνους αποκάλυψε ότι βρίσκεται σε στάδιο δημιουργίας ενός νέου project με την Έλενα Παπαρίζου, μια συνεργασία που αναμενόταν εδώ και καιρό. «Επιτέλους κάνουμε κάτι μετά από τόσα χρόνια, λίγο πιο ποπ», δήλωσε, αναφερόμενος στην προσπάθειά του να προσαρμοστεί στα σύγχρονα ακούσματα. «Δεν τους βάζω τώρα τη Γλυκερία, δεν την ξέρουν καν τα παιδιά», παραδέχτηκε, επισημαίνοντας τη διαφορετική μουσική παιδεία των νεότερων γενεών.
Όταν η συζήτηση στράφηκε στη σύγκριση των θρύλων του παρελθόντος με τους νέους καλλιτέχνες, ο ίδιος διατήρησε μια πιο ισορροπημένη στάση, παρά τη βαθιά του προσωπική αισθητική. «Εγώ που έζησα τους προηγούμενους, αυτούς που έχω στην καρδιά μου, δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς. Παρόλα αυτά, δεν θα τους απορρίψω. Πιο εύκολα αυτοί απορρίπτουν εμένα τώρα που είμαι πιο παλιός, παρά το αντίθετο», σχολίασε με νόημα.
**Το χάσμα των γενεών και οι «χρυσές» ταμπέλες**
Ο συνθέτης ανακάλεσε στη μνήμη του μια συζήτηση με έναν νεότερο συνάδελφο, η οποία τον έκανε να αναρωτηθεί για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη διαχρονικότητα των καλλιτεχνών και των χώρων διασκέδασης του παρελθόντος. «Μου την είπε ένας μικρός κάποτε, που είπα αυτό το πράγμα που λες, και μου λέει: “Καλά, τότε άμα δούμε μια ταμπέλα σήμερα που γράφει Στράτος Διονυσίου, Φαντασία, ή μια ταμπέλα μαγαζιού, Στράτος Διονυσίου, Νταλάρας, Αλεξίου και Μοσχολιού – όλοι αυτοί ήταν όπως τους έχουμε τώρα στο μυαλό μας; Ή είναι όπως τα καλοκαιρινά μαγαζιά στην παραλία που είναι τώρα αυτά τα παιδιά και τραγουδάνε; Δεν ξέρω”», κατέληξε, αφήνοντας το ερώτημα για τη διαχρονική αξία των καλλιτεχνών ανοιχτό.