Ο ύμνος στην ελευθερία: Η συγκινητική ιστορία πίσω από το τραγούδι «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο»
Ο Κώστας Τουρνάς αποκαλύπτει την αληθινή έμπνευση για το τραγούδι που έγινε σύμβολο ανεκτικότητας και αποδοχής, λίγο μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαρίνου.
Λίγες ημέρες μετά την είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαρίνου σε ηλικία 87 ετών, επανέρχεται στο προσκήνιο η συγκινητική ιστορία πίσω από το τραγούδι «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο». Ο δημιουργός του, Κώστας Τουρνάς, είχε αποκαλύψει σε συνεντεύξεις του ότι το τραγούδι, ύμνος στην ελευθερία και την αποδοχή, γράφτηκε για τον σπουδαίο ερμηνευτή.
«Είχα το ερέθισμα από έναν άνθρωπο που ήξερα και δούλευα μαζί του, τον Γιώργο Μαρίνο», είχε εξηγήσει ο Κώστας Τουρνάς μιλώντας στον Alpha. «Ζούσε τη ζωή του ανοιχτά, χωρίς να την κρύβει. Ο “Μηνάς” που αναφέρεται στο τραγούδι ήταν το ταίρι του Γιώργου, ενώ η “Λέλα” ήταν η αδερφή μου, η οποία δεν ζει πια. Η θεματολογία του τραγουδιού ήταν ένα ταμπού για την εποχή. Η κεντρική ιδέα, η φράση-κλειδί, είναι το ‘θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου’, που καλεί σε ενσυναίσθηση και αποδοχή των διαφορετικών επιλογών ζωής».
Ο Κώστας Τουρνάς είχε μοιραστεί και την εμπειρία που τον οδήγησε στη δημιουργία του τραγουδιού, αντλώντας έμπνευση από τη μητέρα του Γιώργου Μαρίνου. «Συνέβη ένα περιστατικό με τη μητέρα του Γιώργου», ανέφερε. «Όταν τραγουδούσε μια μπαλάντα, επικρατούσε ένα κλίμα νοσταλγίας για την ιδανική αγάπη. Η μητέρα του, καθισμένη μπροστά, με μια έκφραση συνήθως ουδέτερη, δάκρυσε ακούγοντας αυτό το τραγούδι για την αγάπη που ονειρευόταν, χωρίς όμως να χάσει την ανέκφραστη έκφρασή της».
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, ο Τουρνάς είχε συμπληρώσει: «Για όποιον λόγο και να δάκρυσε, σκέφτηκα τι συμβαίνει όταν είσαι γονιός και το παιδί σου επιλέγει έναν δρόμο διαφορετικό από τον συνηθισμένο. Γίνεσαι επικριτικός;».
Υπενθυμίζεται ότι το τραγούδι, που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο «Τώρα» του 1980, περιγράφει την ιστορία του Αχιλλέα που ζει στην Αθήνα με τον σύντροφό του, Μηνά, και τις προκαταλήψεις που αντιμετωπίζουν από τους γύρω τους, καθώς και την αποδοχή της μάνας του, κυρά Λέλας, η οποία «στην αμαρτία λέει βουλιάζουν», αλλά παράλληλα «η μάνα του δεν τον ξεχνά κι ας είναι απ’ τα παιδιά εκείνα».